Ο λόγος που έβγαλα σήμερα στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, επέτειος του 2010

Σε κάθε επέτειο, όταν μου ζητούσαν να εκφωνήσω τον πανηγυρικό, έψαχνα να βρω το βαθύτερο νόημά της, την ουσία του εορτασμού, για να το μεταφέρω στους ακροατές, να το μεταδώσω με ακρίβεια, να ανανεώσω –αν θέλετε- τα διδάγματά του. Σήμερα το πρωί θα εκφωνούσα έναν ακόμα πανηγυρικό στο σχολείο, όπως κάθε χρόνο την 17η Νοέμβρη αλλά και στις άλλες εθνικές επετείους.

Προσπάθησα λοιπόν να ξαναθυμηθώ ποιο ήταν το νόημα αυτής της ημέρας. Μου ήρθαν στο νου τα βασικά συνθήματα για ψωμί, παιδεία ελευθερία, για ακαδημαϊκές ελευθερίες, για μια λαϊκή εξέγερση που σήμανε το τέλος μια δικτατορίας, για το μεγάλο γεγονός οι πολλοί να ξεπερνούν ο καθένας το δικό του εγώ και να διαχέονται μέσα σε ένα μεγάλο εμείς, για τον ηρωισμό των παιδιών, των φοιτητών, για το έπος μιας γενιάς και λοιπά και λοιπά. Όλα σωστά αλλά όλα μη ικανοποιητικά. Κάτι δεν καθόταν καλά, κάτι δεν με έπειθε πως αυτά τα λόγια θα έδιναν με τρόπο σωστό και πλήρη το νόημα της μέρας. Και σκέφτηκα να ψάξω λίγο περισσότερο μέσα μου.

Γιατί μέσα μου; Γιατί είμαι κι εγώ ένας από εκείνους τους τύπους που τους λένε γενιά του Πολυτεχνείου. Λόγω ηλικίας βασικά… Το 1973 ήμουν 20 χρονών και τριτοετής στη φυσικομαθηματική σχολή. Ήμουν ακριβώς η γενιά του πολυτεχνείου και βρέθηκα στο επίκεντρο των γεγονότων. Στις καταλήψεις, στη πρώτη και τη δεύτερη Νομική, στη πορεία της Φυσικομαθηματικής, στο Πολυτεχνείο. Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου –δεν μπορεί- θα ήταν σκέψεις και συναισθήματα όλων των συνομηλίκων μου, των συμφοιτητών μου, της γενιάς μου. Αρκούσε να ψάξω μέσα μου και θα έβρισκα το ακριβές νόημα του Πολυτεχνείου. Έκανα λοιπόν μια ενδοσκόπηση. Και αναβίωσα εκείνο το βράδυ, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, μες στους καπνούς και τις φωτιές, υπό τον ήχο των όπλων.

Θυμήθηκα κάποια Τασία με την οποία ήμουν ερωτευμένος. Θυμήθηκα τη μάνα μου και τον πατέρα μου που μου έλεγαν «μην πας εκεί» αν και ήταν αριστεροί. Θυμήθηκα ακόμη και ένα μεγαλύτερο φίλο μου, που δεν ζει πια, που μου έλεγε «κωλόπαιδο, μην πας!». Όλο το βράδυ έβλεπα σφαίρες, τραυματισμένους να τους φέρνουν μέσα στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί, ακόμα και ένα σκοτωμένο είδα, κι εγώ σκεφτόμουν την Τασία που σας είπα προηγουμένως, που μου έλειπε και που θα την ήθελα κοντά μου. Όμως το πιο σπουδαίο ήταν που είχα μιαν έντονη αίσθηση πως ζούσα την Ιστορία την ίδια τη στιγμή που αυτή γραφόταν. Ο δικός μου μικρόκοσμος κι η ιστορία της Ελλάδας συγχρωτίζονταν αρμονικά και ταυτόχρονα μέσα μου.

Μετά σκέφτηκα πως ήμουν τυχερός που έζησα αυτές τις στιγμές. Εσείς, οι σημερινοί μαθητές μου, δεν θα τις ζήσετε ίσως ποτέ με τον τρόπο αυτό και με την ένταση εκείνη, γιατί εσείς ποτέ δεν θα βυθιστείτε στη μιζέρια η οποία είχε προηγηθεί του πολυτεχνείου. Δεν θα ζήσετε –ευτυχώς για σας- τη γελοιότητα μιας δικτατορίας που επειδή δεν μπορούσες να την αντιμετωπίσεις ένιωθες γελοίος και μικρός κι εσύ μαζί της. Και τότε θυμήθηκα πως ζούσαν οι Έλληνες εκείνη την αλήστου μνήμης επταετία. Χωρίς να μπορούν να μιλούν ενάντια στο καθεστώς, επί ποινή καταδίκης μιας ολόκληρης ζωής, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να διαβάσουν ελεύθερα μια εφημερίδα, χωρίς να διαλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνούσαν, χωρίς κανένα δικαίωμα και μόνο με υποχρεώσεις. Γελοία συνθήματα όπως το «Ελλάς ελλήνων χριστιανών» και το «Πατρίς θρησκεία οικογένεια» είχαν μετατραπεί σε εφιάλτες, χωρίς σινεμά, χωρίς τραγούδι, χωρίς έκφραση, χωρίς τις στοιχειώδεις ελευθερίες της ζωής. Και οι νεοέλληνες υπέμεναν επί 6 ολόκληρα χρόνια αυτό τον ζυγό σχεδόν αγόγγυστα. Δουλοπρεπείς και μικροί, προτιμούσαν να σκύβουν το ανάστημά τους για να περάσει η θύελλα παρά να αντιμετωπίσουν θαρραλέα τη σαπίλα και τον αυταρχισμό. Σκέφτηκα πόσο πολύ ντρεπόμουν για όλα αυτά, πόσο ντρεπόμουν που ήμουν Έλληνας. Να ανέχομαι τη βλακεία να με κυβερνά και να σκύβω το κεφάλι από φόβο. Θυμήθηκα τη ντροπή που ένιωθα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Και θυμήθηκα επίσης, πως εκείνο το βράδυ, στο Πολυτεχνείο, ξέπλενα επιτέλους αυτή τη ντροπή.

Οι Έλληνες κάποτε ήταν ένας περήφανος, λαός. Είπαν «όχι στους Πέρσες» στο Μαραθώνα, είπαν «μολών λαβέ» στις Θερμοπύλες, λάτρεψαν θεούς με ασύγκριτη ομορφιά και γέννησαν τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, την τραγωδία, τη δημοκρατία μελετώντας καλύτερα και βαθύτερα από κάθε άλλον λαό την έννοια της ζωής και του θανάτου. Κάποτε όμως υποτάχτηκαν στη Ρώμη, αργότερα στην Τουρκιά, κι έφτασε ο νεοέλληνας να είναι ευνουχισμένος από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα εκείνου του αρχαίου λαού που έζησε στα χώματα που πατάμε σήμερα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια του βίου και την περιφρόνηση του θανάτου τη στιγμή που η πορεία αυτού του βίου έφτανε στο τέλος της. Την χαρά την ώρα της ζωής και την ήρεμη λύπη την ώρα του θανάτου. Και τα δυο αυτά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, μας λείπουν σήμερα και μας έλειψαν αποφασιστικά στη διάρκεια των πρώτων έξη χρόνων της επταετίας.

Τους σημερινούς νεοέλληνες μας έκοψαν από τις πραγματικές παραδόσεις μας. Μας γέμισαν με φόβους, μας πότισαν με την νοοτροπία του δούλου και του καραγκιόζη και μας πέταξαν ένα ξερό κομμάτι ψωμί για να διέλθουμε τον βίο μας σε αυτό το αμερικάνικο παγκόσμιο σύστημα που κυβερνά τον κόσμο. Μας έμαθαν μόνο να σταυροκοπιόμαστε και να καίμε λιβάνια. Και κάθε φορά που απαιτήσαμε λίγο από τα δικαιώματά μας ή δείξαμε πως μπορούμε να σηκώνουμε κεφάλι για να πούμε ένα καινούριο «όχι» μας έβαλαν να το πληρώνουμε ακριβά. Με εμφύλιο πληρώσαμε το «όχι» στον Τούρκο κατακτητή, με εμφύλιο πληρώσαμε και το «όχι» στον Γερμανο-ιταλό φασίστα. Όμως αυτή η γενιά που έζησε τους εξευτελισμούς της λειψής μεταπολεμικής δημοκρατίας, βρήκε τον δικό της Μαραθώνα, βρήκε τις δικές της Θερμοπύλες. Είπε ένα μαζικό «όχι» στους δικτάτορες, στην εσωτερική κατοχή, στα τανκς στην αστυνομία και την χωροφυλακή και έσωσε την τιμή των Ελλήνων.

Θυμήθηκα τότε ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα εκείνο το βράδυ. Δίπλα από τους κρότους των όπλων, που πυροβολούσαν ασταμάτητα, δίπλα από τα καπνογόνα, τις φωτιές, τα μαντίλια στο πρόσωπο, τον φόβο και το μούδιασμα του πολιορκημένου που δεν ξέρει τι μέρα θα του ξημερώσει, δίπλα από όλα αυτά υπήρχε μια άγρια χαρά. Ήμασταν κι εμείς λαός ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν εκείνη τη στιγμή ο γαλλικός Μάης, ήμασταν η εξέγερση των αμερικανών φοιτητών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, είχαμε πάψει να είμαστε η ψωροκώσταινα, ξαναμπαίναμε θριαμβευτικά στον χώρο των πολιτισμένων και δημοκρατικών χωρών της φαντασίας μας, δίναμε στα όνειρά μας την εκδίκηση που αναζητούσαν.

Το Πολυτεχνείο το έκανε μια γενιά όπως εσείς, οι σημερινοί μαθητές και αυριανοί φοιτητές, μια γενιά όμοια με τη δική σας. Εκείνη την γενιά του ’60 και του ’70 την είχαν πήξει στο ψέμα και την είχαν κάνει να ντρέπεται που λεγόταν νέα ελληνική γενιά. Εκείνους, εμάς δηλαδή, την δική μου ηλικία, μας έπηξαν στο φούμαρο και ένα βράδυ τους τα τρίψαμε στη μούρη. Στη Νομική, στη Φυσικομαθηματική, στο Πολυτεχνείο, έγιναν κάποιες εξεγέρσεις για τις οποίες αξίζει κανείς να ζει. Εσάς νεαροί μαθητές μου, σας πήζουν στην ανία και στην αποβλάκωση. Μόνο που δεν το κάνει μια παρέα φασίστες που, στο κάτω-κάτω, εύκολα τους βλέπεις και εύκολα ή δύσκολα μπορείς και τους πετροβολάς. Το κάνει μια ολόκληρη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική κοινωνία, και το κάνει ύπουλα, μέσα από διαφημίσεις για κινητά και μπιχλιμπίδια, μέσα από μια κουλτούρα που θεοποιεί το στυλ και δεν δίνει δεκάρα για την ουσία των πραγμάτων. Σας μετατρέπουν σιγά αλλά σταθερά σε ένα ανθρώπινο πελτέ και το κάνουν κρυφά και γλυκά ώστε να μην γίνεται αντιληπτό. Δίπλα στα λιβανιστήρια και τα σταυρουδάκια σας βάζουν χαλκάδες στη μύτη και τριπάκια στις φλέβες. Όμως κάποτε θα πέσουν κι εδώ οι μάσκες και θα πείτε κάποτε κι εσείς το δικό σας «όχι».

Το δικό σας Πολυτεχνείο θα είναι μια άλλου τύπου επανάσταση. Δεν θα σας υποδείξω εγώ ούτε τον τρόπο, ούτε τα μέσα. Όταν όμως θα πραγματοποιήσετε κι εσείς τη δική σας εξέγερση, θα δώσετε την ώθηση που χρειάζεται η νεοελληνική κοινωνία μας για να πάει μπροστά. Κι εσείς θα ζήσετε κάτι που θα αξίζει για μια ζωή. Σας το εύχομαι και θα είμαι συμπαραστάτης, κι εγώ κι όλοι όσοι ζήσαμε τότε εκείνη την εμπειρία. Καλό αγώνα!

Χάσαμε! Η νέα τετραετία είναι του Λουκά Τζανή!

Χάσαμε λοιπόν. Με 57% έναντι 43%. Διαφορά μεγάλη!
.
Ο Λουκάς Τζανής είναι ο νέος δήμαρχος Κερατσινίου και Δραπετσώνας.
Ευχόμαστε στη νέα δημοτική αρχή καλή επιτυχία
Από την πλευρά μου θα βοηθήσω ώστε στον δήμο να παραχθεί θετικό έργο αν και η κύρια ευθύνη για αυτό ανήκει στην διοίκηση και τον νέο δήμαρχο.
Υπάρχουν και οι δυσκολίες που προκύπτουν από την εφαρμογή του "Καλλικράτη" και πρέπει να ξεπερασστούν ομαλά.
.
Η μείζων αντιπολίτευση στον νέο δήμο θα αποτελείται από τους Αλ. Χρυσό, Γ.Τσιρίδη, Ξ.Φωτίου, Χρ. Μυργιαλή, Γ.Χάσκα, Ζ.Ζούπη και Θ.Μιχαλαργιά. Η λοιπή αντιπολ΄θτευση θα απουτελείται από τον Φώτη Μελά και 4 συμβούλους του και τον Ηλ.Πατίδη και ακόμη τρεις του συνδυασμού του.
Από τη Δραπετσώνα θα μετέχουν στο συμβούλιο οι
Κ.Χροννόπουλος (Λ.Τζανής)
Γ.Τσιρίδης (Αλ.Χρυσός)
Ξ.Φωτίου (Αλ.Χρυσός)
Θ.Μιχαλαργιάς (Αλ.Χρυσός)
Ε.Μπαρμπαγιάννη (Φ.Μελάς)
Γ.Πετρίδης (Ηλ.Πατίδης)
Ο Αλ. Χρυσός είναι Κερατσινιώτης και Δραπετσωνίτης εξ ίσου.
.
Προεκλογικά είχα δεσμευτεί σε φίλους και ψηφοφόρους μου, σε περίπτωση εκλογής μου στο νέο συμβούλιο, να προωθήσω τουλάχιστον τα εξής ζητήματα:
Εφαρμογή του προγράμματος της Αναγέννησης
Έλεγχος της διοίκησης όποια κι αν ήταν αυτή
Ανάπλαση της Βιομηχανικής Ζώνης Δραπετσώνας Κερατσινίου
Εκκίνηση διαδικασιών απελευθέρωσης της Δραπετσώνας από το Κερατσίνι
.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ. Προσπάθεια για τη νίκη την Β' Κυριακή

.
Ο πρώτος γύρος έληξε με νικητή τον Τζανή.
Τα ποσοστά στρογγυλευμένα είναι:
ΤΖΑΝΗΣ 35,19%, ΧΡΥΣΟΣ 23,83%, ΜΕΛΑΣ 21,62%, ΠΑΤΙΔΗΣ 19,36%
.
Τα ποσοστά του Β’ Γύρου ξεκινούν από το 35% έναντι 24% με το υπόλοιπο 40% να είναι τρίτος κριτής, παρατηρητής και κατά περίπτωση εκλέκτορας.
Το 35,19%-23,83% σημαίνει κατ' αρχήν 59,6% έναντι 40,4%. Δηλαδή αν όλοι οι άλλοι πάνε εκδρομή και ξαναπάνε στις κάλπες μόνο οι οπαδοί του Τζανή και του Χρυσού ψηφίζοντας ξανά τα ίδια, τότε το σκορ θα είναι 60-40%
.
Οι δεξιοί κατά πλειοψηφία θα ψηφίσουν Χρυσό. Όλοι; Μάλλον όχι όλοι αλλά αρκετοί. Στη δική μας παράταξη (του Χρυσού) ελπίζουμε ότι και 2 στους 3 του Μελά να πάνε Χρυσό θα είναι αρκετοί για να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος της διαφοράς.
Οι αριστεροί θα ψηφίσουν ξανά Πατίδη. Όλοι; Όχι βέβαια αλλά ούτε και πολλοί. Και μόνο το ένα πέμπτο των ψηφοφόρων του Πατίδη να κινηθούν σε κλίμα αντί-Τζανή, τότε η διαφορά θα υπερκαλυφθεί. Είναι απίθανα όλα αυτά; Καθόλου! Γι αυτό στον Χρυσό ελπίζουμε στην ανατροπή. Με βάση τα νούμερα, με βάση ένα κλίμα που υπάρχει αλλά κυρίως με βάση τις ελπίδες μας.
Ο Τζανής έχει απέναντί του πολύ κόσμο, και στην αριστερά αλλά -κυρίως- στη δεξιά. Το ποσοστό 60-40 επομένως θα μειωθεί. Θα ανατραπεί; Αυτό θα το δούμε την Κυριακή.
.
Επ' ευκαιρία, πάντως, να ευχαριστήσω τους Δραπετσωνίτες και Κερατσινιώτες συνδημότες που με τίμησαν με την ψήφο τους. Μάζεψα περίπου 1.000 ψήφους στη Δραπετσώνα χάρη στην ολόπλευρη κινητοποίηση των φίλων μου και περίπου 500 ψήφους στο Κερατσίνι, περισσότερους των οποίων στον Άγιο Ευθύμη όπου είναι η οικογένειά μου. Τους ευχαριστώ όλους θερμά.
.

.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
Γιώργος Τσιρίδης.
.
Πρόεδρος της ΠΡΩΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ και υποψήφιος δήμαρχος Δραπετσώνας το 2002 και 2006
Μαθηματικός από το Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μεταπτυχιακό στη Ναυτιλία από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Συγγραφέας του βιβλίου «Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΠΛΑΣΗ» για την βιομηχανική ζώνη Δραπετσώνας-Κερατσινίου
Κατά καιρούς Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, Αντιδήμαρχος κλπ. και δημοτικός σύμβουλος στη Δραπετσώνα από το 1982

Η επιστολή μου που περιέχεται στο προσωπικό προεκλογικό φυλλάδιο που θα εκδώσω

.
Φίλες και φίλοι,

Μέσα στο 2010 έγιναν κοσμογονικές αλλαγές στον τοπική αυτοδιοίκηση της χώρας μας. Μεταξύ άλλων είδαμε και την πόλη που οι πατεράδες μας ανάστησαν το 1950 ξεχωρίζοντάς την από τον Πειραιά να συγχωνεύεται με το Κερατσίνι σε ένα μεγάλο δήμο 100.000 κατοίκων περίπου.
Από τη νέα αυτή κατάσταση πρέπει να δούμε τα θετικά που υπάρχουν και τις ευκαιρίες που ξετυλίγονται μπροστά μας. Ο νέος μεγάλος δήμος μπορεί να κάνει πολλά για να αλλάξει τη ζωή μας προς το καλύτερο και να μας ανακουφίσει, έστω και λίγο, από τις τρομερά δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε. Μερικές από τις αναγκαίες δράσεις είναι:

 Η ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης, για Μητροπολιτικό Πάρκο 400 στρεμμάτων, αναψυχή, πολιτισμό και ανάπτυξη που φέρνει θέσεις εργασίας,

 Το πράσινο που πρέπει να υπερδιπλασιαστεί για να κάνει τη ζωή μας καλύτερη και η καθημερινότητα πρέπει να προσεχτεί από τα σκουπίδια και τις λακκούβες μέχρι τα οδοστρώματα και τα πεζοδρόμια

 Η προσφορά υπηρεσιών στον Πολίτη σε όλους τους τομείς, την εξυπηρέτηση του δημότη, την κοινωνική πολιτική, τον αθλητισμό, την παιδεία, τη φροντίδα της οικογένειας, τον πολιτισμό κλπ.

 Είναι η ώρα, να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που ανοίγονται και να υλοποιήσουμε ένα πρόγραμμα που θα μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι για την πόλη που ζούμε.
.
ΟΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ

 ΑΝΑΠΛΑΣΕΙΣ
Η ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης Δραπετσώνας-Κερατσινίου είναι αυτή τη στιγμή το σπουδαιότερο ζήτημα της πόλης καθώς από αυτό εξαρτώνται πολλά, η περιβαλλοντική μας αναβάθμιση, ο εξωραϊσμός της πόλης μας, η ανάσα πρασίνου, η καταπολέμηση της ανεργίας, η άθληση, η ψυχαγωγία, ο αθλητισμός, η απόλυτη καλυτέρευση της ζωής μας.
Φανταστείτε το Γκάζι και το Φλοίσβο και ένα κέντρο ψυχαγωγίας και πολιτισμού, μαζί με ήπιες δράσεις που θα προσφέρουν δουλειές, σε ένα περιβάλλον με 430 στρέμματα υψηλού πρασίνου και 120 στρέμματα αθλητικού κέντρου. Μια άλλη Δραπετσώνα και ένα άλλο Κερατσίνι, ένα ονειρικό τοπίο για μας και τα παιδιά μας. Αυτό θα πει «ανάπλαση» και στην υπόθεση αυτή είναι έγκλημα κάθε καθυστέρηση.
Παράλληλα πρέπει να προχωρήσουν και οι αναπλάσεις στο Καστράκι, αλλά και στη ΔΕΗ, στο Ικόνιο, στου Καχραμάνογλου, στο Σχιστό, στο νεκροταφείο ανάστασης και να αναδασωθεί το όρος Αιγάλεω.

 ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ- ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ
Τα οικονομικά όλων των δήμων σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι προβληματικά και ένα συμμάζεμα όπως αυτό που έγινε στη Δραπετσώνα τα τελευταία χρόνια είναι ξανά αναγκαίο. Παράλληλα, το πρόγραμμα «Καλλικράτης» προωθεί σημαντικές αλλαγές που για να πραγματοποιηθούν ο δήμος πρέπει να διοικηθεί με σύνεση, καθαρότητα και εντιμότητα. Χρειάζεται γνώση και αποφασιστικότητα και δεν χωρούν πειράματα. Ο Αλ. Χρυσός και οι συνεργάτες του έχουν να επιδείξουν έργο σημαντικό στον τομέα αυτό και ως εκ τούτου είναι η καλύτερη εγγύηση για τη σωστή διαχείριση του νέου «καλλικρατικού» δήμου.
.
Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ
Ο κυριότερος συντελεστής για την επιτυχία μιας δημοτικής αρχής είναι ο επικεφαλής δήμαρχος. Από τη δική του ικανότητα να διοικήσει και να επικοινωνήσει σωστά με τους δημότες αλλά και τους συνεργάτες του εξαρτώνται πολλά.
Δική μας πρόταση για δήμαρχος του νέου δήμου είναι ο Αλέξανδρος Χρυσός, που είναι ήδη μια τετραετία δήμαρχος στη Δραπετσώνα και συνεπώς είναι δοκιμασμένος και με ίχνη ολοφάνερα σε όλους τους τομείς της πόλης. Τα ίχνη αυτά λένε πως ο Αλ. Χρυσός είναι ένας καθ όλα επιτυχημένος δήμαρχος που τίμησε την εντολή που του δόθηκε το 2006 και εξ ίσου καλά μπορεί να τιμήσει τη νέα εντολή του 2010 για τον νέο και ακόμη μεγαλύτερο δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας.
Είναι ένα πρόσωπο καθαρό και έντιμο, είναι εργατικός και αξιόπιστος, έχει την ικανότητα να συνθέτει και να παίρνει από τους συνεργάτες του το μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Υπήρξα αρκετά χρόνια συνεργάτης του σε κοινό συνδυασμό αλλά και αντίπαλός του στις προκριματικές εκλογές του 2006 και μπορώ να διαβεβαιώσω ότι πρόκειται για έναν πολύ ευγενικό άνθρωπο, εργατικό, μετρημένο στα λόγια και στις υποσχέσεις, συνεργάσιμο και ικανό να διαχειριστεί με διαφάνεια και εντιμότητα το δημοτικό χρήμα. Είναι ένας δήμαρχος που τον χρειάζεται η πόλη και ιδιαίτερα στις νέες συνθήκες όπου δύο δήμοι συνενώνονται, υπηρεσίες αλλάζουν και οι οικονομικές συνθήκες απαιτούν νοικοκυροσύνη και σεβασμό του πολίτη και της δημόσιας περιουσίας.
.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Αλέξανδρος Χρυσός Υποψήφιος δήμαρχος
Γιώργος Τσιρίδης Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος

Το πρώτο μου βιβλίο είναι γεγονός. Η "Δική μας Ανάπλαση" παρουσιάστηκε χτες στο "Α.Σαμαράκης" στο Κερατσίνι

Το βιβλίο περιλαμβάνει
* Μια μυθιστορηματική εξιστόρηση των γεγονότων της 35-ετίας 1975-2010
* Μια σημερινή πρόταση διεξόδου γύρω από το μεγάλο θέμα της τέως βιομηχανικής ζώνης Δραπετσώνας-Κερατσινίου

Όπως λέει και ο υπότιτλος του βιβλίου αυτή είναι και η τελευταία ελπίδα του Πειραιά για ένα καλύτερο αύριο.
.
Παρόντες ήταν και με τίμησαν εμένα και το βιβλίο οι εξής επίσημοι:
* Ο υπουργός Ναυτιλίας κ. Γιάννης Διαμαντίδης,
* ο αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Γρηγόρης Νιώτης,
* ο βουλευτής Πειραιά κ. Δημήτρης Καρύδης,
Μηνύματα μου έστειλαν οι βουλευτές Δημήτρης Λιντζέρης και Μανώλης Μπετενιώτης που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν ο ένας γιατί είναι τραυματισμένος και κληνήρης και ο άλλος γιατί είχε να προεδρεύσει στη Βουλή σε επιτροπή (για το Βατοπέδι).
Παρόντες επίσης ο δήμαρχος Δραπετσώνας κ. Αλ. Χρυσός που μίλησε κι όλας στην εκδήλωση και οι πρώην δήμαρχοι Κερατσινίου και Κορυδαλλού κ.κ. Γιώργος Χάσκας και Στέφανος Χρήστου
* Υπήρχαν και πολλοί άλλοι επώνυμοι όπως ο Πρόεδρος των Ποντίων κ. Ποιμενίδης κλπ. αλλά και πλήθος φίλων και βιβλιόφιλων που γέμισαν το θέατρο. Γιώργος Χατζόπουλος, Τάσος Μαυροφιδόπουλος, Ζαχαρίας Ζούπης, Ξένια Φωτίου, Ειρήνη Μαρούπα, Σταύρος Κυραμαργιός, Θοδωρής Μιχαλαργιάς, Μιχάλης Ασημόπουλος, Βασίλης Ταουξής, Ντίνος Γουρουντής, Γιώργος Αλβανός, Γιώργος Πετρίδης, Κώστας Τρέχας και ένα σωρό άλλοι διακριθέντες στους τομείς της κοινωνίας, της πολιτικής, της επιστήμης κλπ. ήταν παρόντες. Και φίλοι πολλοί, ο Πάνος, η Δήμητρα, ο Δημήτρης και η Βάσια, η Κική και η Μαρία, ο Σταύρος, συνάδελφοι από το σχολείο, πρώην συμμαθητές, οι φίλοι μου από τον Δήμο (που οργάνωσαν και κράτησαν και την εκδήλωση),όλοι θα άξιζαν να αναφερθούν αλλά ήταν 130 παρόντες αυτοί που μέτρησα σε μια στιγμή και ο κατάλογος θα μακρύνει. Τους ευχαριστώ όλους που ήρθαν και τίμησαν κι εμένα και το βιβλίο μου και μου άρεσε που άκουσαν επί 1,5 περίπου ώρα ομιλητές ή ερωταποκρίσεις χωρίς να φύγει κανείς, ούτε για τσιγάρο (πλήν 2-3 εξαιρέσεων βέβαια)

.
Την παρουσίαση έκαναν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Πειραιά κ. Κώστας Χλωμούδης και Θοδωρής Πελαγίδης, ο επί 20-ετία δήμαρχος Κερατσινίου κ. Δημήτρης Σαράφογλου και ο συγγραφέας κ. Θωμάς Σίδερης..
Το βιβλίο έχει 360 σελίδες και στο οπισθόφυλλό του αναφέρει τα εξής:
«Βιομηχανική ζώνη Δραπετσώνας- Κερατσινίου:
Το μαλακό υπογάστριο του Πειραιά. Ως το 1975 τα εργοστάσια ήταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι του τοπίου αλλά και των ψυχών των κατοίκων της γύρω περιοχής που έβρισκαν σε αυτά μαζικά εργασία και επομένως μέσα για την δύσκολη επιβίωση. Η πόλη άρχισε να διεκδικεί την ανάκτηση των ακτών της από το 1989 όταν διατυπώθηκε για πρώτη φορά το σχέδιο και αίτημα για τη δική μας ανάπλαση.
Μια εκπληκτική δεκαετία 1991-1999 πέτυχε τρέχοντας με καταιγιστικούς ρυθμούς την εδραίωση του οράματος το 1993 με τη δημιουργία της Πρότυπος ΚΤΑΕ, το 1997 με την θεσμοθέτηση πολεοδομικών αρχών και το 1999 με το κλείσιμο του εργοστασίου Λιπασμάτων μετά από 90 χρόνια λειτουργίας.
Ύστερα ήρθε η κόπωση και η εποχή της αδράνειας. Για να φτάσουμε στο αδιέξοδο όταν μετά τις φωτιές του 2007 οι συνειδήσεις άλλαξαν και οι δρόμοι των θεσμικών φορέων και των πολιτών χώρισαν. Οι ακραίοι της «τσιμεντοποίησης» και οι ακραίοι της «πράσινης ακτής» απειλούν να στείλουν την ανάπλαση «δέκα χρόνια πίσω».
Το βιβλίο αυτό του Γ.Τσιρίδη, που ήταν και ο ίδιος πρωταγωνιστής στις εξελίξεις της περιόδου 1975-2010, έρχεται για να δώσει το μήνυμα ότι η ελπίδα συνεχίζει να υπάρχει και το όραμα της δικής μας ανάπλασης είναι ακόμα ζωντανό»
.
Ο Θοδωρής Πελαγίδης, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πειραιά γράφει:
"Το βιβλίο του Γιώργου Τσιρίδη είναι ένα σπάνιο ντοκουμέντο μιας ολόκληρης περιοχής, μιας ολόκληρης εποχής. Ξεκίνησε ως μεταπτυχιακή διπλωματική που επέβλεψα στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς αλλά γρήγορα εξελίχθηκε από ένα λεπτομερές και αναλυτικό δοκίμιο σε ένα γενικότερο και συνολικότερο όραμα για την ανάπλαση και την ανάπτυξη μιας ολόκληρης πόλης. Η ανάκτηση του θαλασσίου μετώπου της, για την οποία αγωνιά, γράφει και τεκμηριώνει ο Τσιρίδης, είναι στην πραγματικότητα η ανάκτηση του δημόσιου χαρακτήρα της πόλης, η ανάκτηση του μέλλοντός της".

Μεθαύριο Τετάρτη παρουσιάζω το πρώτο μου βιβλίο!!!

.
Μεθαύριο Τετάρτη 6/10/2010 στις 7 μ.μ. ξεκινάω τη νέα μου καριέρα, ως συγγραφέας.
Παρουσιάζω το βιβλίο μου με τίτλο «Η δική μας Ανάπλαση»
στο πολιτιστικό κέντρο Αντώνης Σαμαράκης στο Κερατσίνι
.
Το βιβλίο για την Ιστορία της Δραπετσώνας ακόμα δέχεται την φιλολογική επιμέλεια της Ένωσης Ποντίων. Κάποτε θα παρουσιαστεί κι αυτό.
.