Τοξικό το υπέδαφος στα Λιπάσματα; Αν ναι, αλλάζουν όλα!

.
Μια ερώτηση που κατέθεσε ο Θοδωρής Δρίτσας στη Βουλή σχετικά με την τοξικότητα του υπεδάφους των Λιπασμάτων προκαλεί πολλούς συνειρμούς και σκέψεις που δεν θα διστάσω να εκθέσω στην προσωπική μου αυτή σελίδα.
.
Αν αληθεύουν αυτά που λέει και για τα οποία ζητά επί πλέον στοιχεία και απαντήσεις, τότε στα Λιπάσματα δεν μπορεί ουσιαστικά να κτιστεί τίποτα. Για την ακρίβεια, μπορεί να κτιστεί, αλλά θα είναι τόσο ακριβό και επικίνδυνο που καταντά ασύμφορο. Τότε περί τίνος μαλώνουμε τόσο καιρό;
.
Αν τα πράγματα είναι έτσι, αυτό που θα συμβεί στο προσεχές (άμεσο) μέλλον θα είναι να τεθεί το θέμα του καθαρισμού του εδάφους έντονα από ΟΛΟΥΣ, και από περιβαλλοντικές οργανώσεις και κινήματα αλλά και από θεσμικούς φορείς, δήμο, νομαρχία κλπ. Με αποτέλεσμα να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στο ίδιο μετερίζι,κάτι που συνέβαινε συνεχώς από το 1987 μέχρι το 2007 οπότε με τις φωτιέςεκείνου του καλοκαιριού οι δρόμοι των κινημάτων και των θεσμικών παραγόντων χώρισαν οριστικά. Με την εξέλιξη αυτή, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ μπορούμε και πάλι να έχουμε κοινά αιτήματα κιαι να παλέψουμε γι αυτά.
-ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ του ΕΔΑΦΟΥΣ άμεσα και αποτελεσματικά
-ΠΡΑΣΙΝΟ σε ολόκληρο τον χώρο κι ελεύθερες ακτές
-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ και ΑΝΑΨΥΧΗ για τους κατοίκους

Καταγραφή της Ισορίας της Πόλης μας

.
Ένα από τα πιο ελπιδοφόρα και ευχάριστα νέα που έχω ακούσει για τη Δραπετσώβνα τον τελευταίο καιρό είναι το γεγονός ότι ο Γιώργος Χατζόπουλος ετοιμάζεται να εκδόσει την δική του εκδοχή για την Ιστορία της Δραπετσώνας και για τον Πόντο.
.
Ο Γιώργος Χατζόπουλος έχει συλλέξει απίστευτο υλικό από τον καιρό που ήταν εκδότης μιας τοπικής εφημερίδας της Δραπετσώνας, της πρώτης και τότε μοναδικής τέτοιας προσπάθειας, την "Δραπετσώνα". Έχει επιμεληθεί ενός έργουμ που θε είναι σημείο αναφοράς στα επόμενα χρόνια για όποιον θα θέλει να ασχοληθεί με την πόλη (ή να την πω συνοικία;) αυτή.

Μεγαλώσαμε το σύμπαν, μικρύναμε τον κόσμο

.
Όταν κοιτάς βράδι τον Ουρανό της Αθήνας (σε κάποια ακρογιαλιά της) βλέπεις το Φεγγάρι, βλέπεις και τον Αυγερινό ή την Πούλια και αυτό είναι όλο. Μια υποψία από διάσπαρτα αχνά φωτάκια που δεν μοιάζουν βέβαια με άστρα αλλά κάπως έτσι δείχνουν, επιβεβαιώνει απλά ότι αυτό που ξέρεις από τα βιβλία ότι υπάρχει (ο γαλαξίας, τα άστρα, το σύμπαν...) υπάρχει πραγματικά κι ας μην το βλέπεις εσύ ο κάτοικος της πόλης.
Οι αρχαίοι, και μαζί τους όλοι όσοι δεν γεύτηκαν στην ζωή τους τον ηλεκτρισμό και τα συνακόλουθά του, έβλεπαν πάντα τον ουρανό έναστρο και σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Κι όχι στη χάση και στη φέξη αλλά ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΙ συνεχώς και για όλη τους τη ζωή. Δεν ... έψαχναν τον Ουρανό, τον είχαν πάνω από το κεφάλι τους ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ. Έπρεπε να του κρυφτούν για να μην τον βλέπουν. Τι απλούστερο συνεπώς από το να είναι όλοι τους μαθητευόμενοι αστρονόμοι, αστρολόγοι κλπ. και να έχουν για τον Ουρανό, για τις κινήσεις της σελήνης, για τη κίνηση του Άρη, της Αφροδίτης, του Ήλιου, μια πολύ πιο απτή εικόνα από εκείνη που έχουμε εμείς σήμερα. Οι δικές μας γνώσεις ίσως είναι πιο σωστές βασισμένες στα γιγαντιαία τηλεσκόπια και στο σύνολο της επιστήμης, όμως είναι γνώσεις θεωρητικές, που τις διαβάζουμε, ενώ εκείνων, των προηλεκτρικών ανθρώπων, ήταν γνώσεις εμπειρικές, που τις ζούσαν και τις πίστευαν σαν την καθημερινότητά τους.
Πίστευαν ότι η Γη ήταν βασικά ο κόσμος και όλα τα άλλα γύριζαν γύρω της, ή έστω ότι η Γη γύριζε μαζί με όλα τα άλλα γύρω από τον Ήλιο. Είτε ήταν κέντρο του κόσμου η Γη, είτε ήταν ο Ήλιος, πάντως το Ηλιακό μας σύστημα ήταν ο κόσμος όλος και τα άστρα τρύπες στον Ουρανό. Τότε ο κόσμος ήταν μικρός αλλά άπειρος. Για να πας στον Ήλιο ή το φεγγάρι έπρεπε να είσαι Θεός. Για να πας στο Ναύπλιο ήθελες 2-3 μέρες τουλάχιστον, και για την Περσία ένας μήνας δεν έφτανε ούτε στους αγγελιαφόρους του Μεγάλου Βασιλιά. Σήμερα το ταξίδι ως το Κάιρο είναι λιγότερο από δυο ώρες και στο Ναύπλιο πάει κανείς αυθημερόν εκδρομή. Στην Επίδαυρο πας για μια θεατρική παράσταση όταν κάποτε το ταξίδι στα Μέγαρα ήθελε μια μέρα. Τα νέα από την Αμερική για Ομπάμα και Μακκέην μας φαίνονται δικά μας καθημερινά νέα και από το Πεκίνο βλέπαμε σε ζωντανή σύνδεση τους αγώνες. Αμερική και Πεκίνο ήταν άγνωστα μέρη και η μετάδοση της εικόνας από αυτά τα απίθανα μέρη σε ζωντανή σύνδεση ξεπερνούσε την οποιαδήποτε φαντασία, ήταν σαν να λες σήμερα για διακτινισμούς στον Άλφα Κενταύρου και για ταξίδια έξω από το Σύμπαν.
Ο Κόσμος μεγάλωσε τρομερά στη θεωρία και μίκρυνε φοβερά στην πράξη. Όλοι είναι πια στη γειτονιά μας και δεν υπάρχουν ούτε χώρες των Εσπερίδων, ούτε Λίμνες όπως η Αχερουσία που να βγάζουν σε άλλους κόσμους. Όλα είναι δίπλα μας, κοντινά, προσπελάσιμα, έστω και με τη φαντασία, έστω και με τη βοήθεια των Μέσων. Ξεπερνάμε το Ηλιακό σύστημα με δορυφόρους, διαστημόπλοια κλπ. αλλά δεν βλέπουμε ούτε καν τον Ουρανό το βράδι. Πάμε στο Ναύπλιο, που έλεγα προηγουμένως και ΟΛΑ όσα βλέπουμε κι ακούμε στη διαδρομή είναι ένας αυτοκινητόδρομος και μια χιλιοπαιγμένη κασέτα. Κάποτε ένα ταξίδι μέχρι το Λαύριο θα ήταν ένας κόσμος χρωμάτων, μυρωδιών, ανθρώπων, γεγονότων, ένα βιβλίο ολόκληρο. Σήμερα είναι ένα "τσαφ" από το οποίο δεν μένει τίποτε σαν κατακάθι. Ο κόσμος μεγάλωσε στη θεωρία και μίκρυνε στην πράξη.

Και τώρα.... τι γίνεται τώρα με το θέμα της Ανάπλασης; Μας περιμένουν 10 χρόνια φαγούρας;

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα στο Μπλογκ της Ανάπλασης, όμως θέλω να το επαναλάβω εδώ γιατί εκφράζει προσωπικές μου τάσεις (για να μην πω "αγωνίες" που το βρίσκω βαρύγδουπο αλλά πιο αληθινό) και γιατί θέτει ένα ζήτημα που θα με και μας απασχολήσει πολύ στο προσεχές μέλλον. Θέτει το ερώτημα "Και τώρα... τι κάνουμε;"
.
Σε μια από τις τελευταίες συνεδριάσεις της Παμπειραϊκής Επιτροπής (λίγο πριν την "Ημερίδα" του Δήμου), ο Νίκος Μπελαβίλας, αφού ανέλυσε την κατάσταση σε όλο το λεκανοπέδιο και στη Δραπετσώνα ειδικότερα από πολεοδομική άποψη αλλά μαζί και με το πολιτικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί, κατέληξε ότι η πρόταση για Ενιαίο Πάρκο (Μητροπολιτικό) μπορεί και πρέπει να γίνει θέση της Παμπειραϊκής, και ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του με μια τελευταία φράση: "Βέβαια αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για μια δεκαετία εκεί, απλά, δεν θα γίνει τίποτα"
.
Δέκα χρόνια πέτρινα λοιπόν;.
.
Από μια άποψη ακούγεται καλό. Δεν θα χτίσουν, δεν θα καταστρέψουν, δεν θα δημιουργήσουν τετελεσμένα και, κάποια στιγμή μια νέα γενιά, που ήδη έχει εκδηλωθεί και έχει διάθεση να πάρει την υπόθεση "περιβάλλον" στα χέρια της, θα βρει τρόπο να απαλλοτριώσει ή να αγοράσει τον χώρο και θα φτιάξει Μητροπολιτικό Ενιαίο Πάρκο, ευλογία για ολόκληρο το Λεκανοπέδιο και ιδιαίτερα για τον Πειραιά και τη Δραπετσώνα.
.
Από την άλλη ακούγεται απογοητευτικό. Το θέμα τέθηκε αποφασιστικά από το 1983-84 περίπου, φάνηκε να λύνεται οριστικά το 1992-93, προχώρησε με κλείσιμο των Λιπασμάτων το 1999 και κατάρτιση μια Μελέτης Ανάπλασης το 2005-06 και τώρα θα βαλτώσει για μια δεκαετία; Και τα οφέλη που περιμένει αυτή η πόλη πότε θα φανούν στον ορίζοντα; Ως πότε θα μένει σκουπιδότοπος του λεκανοπεδίου; Γιατί δεν δικαιούται μιας ανάπτυξης που μαζί με το πράσινο θα περιλαμβάνει και δουλειές και θα αναβαθμίζει το αστικό περιβάλλον δίνοντας αξία στην υποβαθμισμένη γη;
.
Δυστυχώς η πρωτοβουλία έχει χαθεί από τις δυνάμεις της πόλης. Δεν είναι πλέον η Δημοτική Αρχή σε θέση να καθορίσει τις εξελίξεις (δεν είναι δυνατόν ούτε τη Μελέτη να εγκρίνει στο Δημοτικό Συμβούλιο) και δεν είναι ούτε και η αντιπολίτευση έτοιμη ή ικανή για το παραμικρό. Μόνο η πλευρά Μπεάζογλου έχει κάτι να πει καθώς είναι πάντα έτοιμη να πρωτοπορήσει σε εποχές που το "όχι" κυριαρχεί και οι θετικές προτάσεις λείπουν απελπιστικά ή έχουν αποδυναμωθεί ουσιαστικά.
.
Ας ελπίσουμε ότι δεν έχουν χαθεί όλα. Δύσκολο να το ελπίζει κανείς μέσα στο πολιτικό τέλμα που διανύουμε αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Αυτό είναι το κλίμα. Και πρέπει κανείς να δράσει άμεσα. Έκανα κάποιες προτάσεις, πέταξα κάποιες ιδέες, έχω και κάποια άλλα πράγματα στο νου μου αλλά επιφυλάσομαι προς το παρόν. Κάποια στιγμή θα τα βάλω όλα στο χαρτί και θα φτιάξω μια σχετική διακήρυξη. Για την ώρα ας μείνουμε στα ερωτήματα.

Αεράτα όλα!!!

.
Έχετε πάει στη Σέριφο; Αν όχι, να σας πω εγώ τι θα βρείτε:
ΑΕΡΑ, πολύ Αέρα, δυνατό αέρα και νησιωτική, κυκλαδίτικη γεύση. Ούτε μύκονος, ούτε σαντορίνη, ούτε πάρος ούτε νάξος, τίποτε από όλα αυτά. Ήλιος, θάλασσα (όχι ιδιαίτερα καλή θα έλεγα) και πολύς αέρας!
.
Εγώ είχα πάει στη Σέριφο παλιά (πολύ παλιά, το 1974) και για πολύ λίγο και δεν θυμόμουνα τίποτα σχεδόν πέρα από μια πληθώρα τουριστών, από όλες τις χώρες, όλων των χρωμάτων και όλων των εισοδημάτων, σε ένα νησί καθαρό από τα πάντα, με τα μαγαζάκια στην παραλία, το ελεύθερο κάμπινγκ, τα καφενεδάκια και τη Χώρα να φαντάζει όμορφη από ψηλά, και που δεν την είχα επισκεφτεί γιατί έμεινα λίγο και δεν είχα μεταφορικό μέσο (ούτε που το σκεπτόμουνα δηλαδή).
.
Σήμερα δεν υπάρχει ψυχή από δαύτους. Οι τουρίστες έφυγαν και μάλλον οριστικά. Θες που ο τουρισμός έγινε "ποιοτικός" και δεν χωράει όλο εκείνο το πλήθος που είχα δει ένα ζεστό βράδυ του 1974, θες επειδή δεν υπάρχουν υποδομές της αρεσκείας των τουριστικών πρακτόρων που ορίζουν πλέον τις τουριστικές μετακινήσεις, θες επειδή είναι πανάκριβα και τους έδιωξαν όλους, πάντως τουρίστες γιοκ. Κάτι ελάχιστοι ξέμπαρκοι σαν εμένα μόνο. Οι άλλοι είναι επισκέπτες μόνιμοι, που έγιναν μόνιμοι γιατί ήρθαν πολλές φορές, άλλοι γιατί είναι συγγενείς μονίμων κατοίκων εδώ, άλλοι γιατί έχουν εδώ την παρέα τους και την ησυχία τους, όλοι πάντως μοιάζουν σαν γνωστοί μεταξύ τους. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ στη Σέριφο, υπάρχουν μόνο ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΕΣ. Και ο Λάκης, και ο Ρώμας και η Παπαδοπούλου και κάποιοι επώνυμοι που υιοθέτησαν το νησί καθώς φαίνεται...
.
Σαν αέρας μου ήρθε και η πληροφορία ότι στο Δημαρχείο συζητάνε το ενδεχόμενο συγχώνευσης του Δήμου με κάποιον από τους γειτονικούς, με Πειραιά η Κερατσίνι και κάποιους άλλους δορυφόρους επίσης (όπως ο Ρέντης, το Πέραμα κλπ.)
Το σκέφτηκα και εκνευρίστηκα. Δεν χρειάζεται νομίζω να πω επιχειρήματα, θα πω ότι είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι η Δραπετσώνα πρέπει να παραμείνει ανεξάρτητος δήμος αν θέλει να δει άσπρη μέρα. Μετά σκέφτηκα ότι έτσι θα βάλουν χέρι και στην Ανάπλαση χωρίς σοβαρές αντιστάσεις. Ένα ΦΕΚ κάποια μέρα και άντε να βρεις άκρη να διαμαρτυρηθείς όταν θα είσαι είδος υπό εξάλειψη. Προς στιγμήν κατάφερα να ξεχάσω τους αέρηδες της Σερίφου και παρασύρθηκα από τους τυφώνες που απειλούν τη μικρή Δραπετσώνα. Που ακόμα έχει τα χάλια της αλλά τουλάχιστον έχει ελπίδες. Και πάνε να της τις στερήσουνε κι αυτές.
.
Πάλι αεράτα όμως μου ήρθε και η θετική σκέψη. Ελπίζω να είναι κι αυτό μια "καραμανλική" μεταρρύθμιση, δηλαδή αέρας κοπανιστός. Έτσι τουλάχιστον θα έχουμε καιρό να φτιάξουμε κάτι εκεί κάτω, ένα πάρκο ή μια ήπια ανάπλαση, κάτι που να αξίζει για την επόμενη γενιά. Το μπορούμε και η πόλη το δικαιούται. Αρκετό ιδρώτα έχουν χύσει οι κάτοικοί της και οι πατεράδες και οι παππούδες τους. Καιρός να νιώσουν κι αυτοί ένα αεράκι δροσερό και ανακουφιστικό να τους χαϊδεύει το μάγουλο. Για να γίνει αυτό όμως, χρειάζεται ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ!
.
Αυτά από την αεράτη Σέριφο! Σύντομα στη βάση μας!

Ακόμα και η (Υπερ)νομάρχης κ.Μπέη μιλάει για πράσινο στη Δραπετσώνα

.
Δεν είναι μόνο οι "ακραίοι" του ενιαίου άλσους, δεν είναι ούτε καν μόνο ο "αλλοπαρμένος" νομάρχης Μίχας, δεν είναι μόνο οι "συγχισμένοι" δημοτικοί παράγοντες που αλλάζουν γνώμη, δεν είναι ούτε μόνο τα κόμματα που τοποθετούνται κι αυτά υπέρ του πρασίνου, είναι πλέον και η υπερνομάρχης κ. Μπέη που σε σχετική συνέντευξη συμπεριέλαβε τη Δραπετσώνα στις περιοχές που μπορεί να δημιουργηθεί πράσινο για την πόλη.
Έτσι, βέβαια, γινόμαστε πολλοί, πάρα πολλοί!

Στη Δραπετσώνα -δυστυχώς- επικρατεί μεγάλη αφασία

.
Εδώ και καιρό έχω την αίσθηση ότι η Δραπετσώνα βαλτώνει όλο και πιο πολύ σε μια κατάσταση αφασίας που δεν έχει διέξοδο. Κατά κύριο λόγο δύο είναι τα βασικά και ουσιαστικά προβλήματα:
1.- Η Ανάπλαση πάει πίσω για αρκετά ή πολλά χρόνια εξ αιτίας της διστακτικότητας ή ατολμίας, αλλά κυρίως λόγω της βαθιάς άγνοιας των δεδομένων (ιστορικών και συγκυριακών) εκ μέρους των υπευθύνων.
2.- Η πόλη δεν καλυτερεύει μέρα με τη μέρα αλλά όλο και πιο μεγάλοι όγκοι κτιρίων κτίζονται και όλο και μεγαλύτερη γίνεται η αδιαφορία των πολιτών για τον τόπο τους καθώς δεν υπάρχει κάτι που να τους εμπνέει. Δεν υπάρχει η γενικευμένη λαχτάρα (έστω και με μια δόση μύθου μέσα της) για ένα αύριο που να προβλέπεται καλύτερο και να τους συνεπαίρνει όλους προς την κατεύθυνση της δημιουργίας του.
.
Παράλληλα στον Δήμο το κλίμα δεν είναι και το καλύτερο:
α.- Συζητούνται θέματα μάλλον δυσάρεστα όπως το κλείσιμο των βρεφονηπιακών, οι απολύσεις των ΑΜΕΑ, κλείσιμο επιχειρήσεων κλπ. ενώ
β.- Τα οικονομικά του Δήμου που έμοιαζαν να έχουν μπει σε ένα καλό δρόμο βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε τεντωμένο σκοινί καθώς η απειλή της μη καταβολής των υποχρεώσεων της Εθνικής Τράπεζας (ουσιαστικά πρόκειται για απειλή καθυστέρησης των ανταποδοτικών τελών) ρίχνει τη σκιά της βαριά πάνω στον Δήμο
.
Πλειοψηφία ουσιαστικά δεν υπάρχει καθώς τα 4 μέλη της Διοίκησης (Αργύρης, Νοδαράκης, Καψετάκης, Βίκας), εκ των 13 συνολικά εκλεγμένων μελών της, έχουν αποχωρήσει μετατρέποντας την διοίκηση σε μειοψηφία. Αυτή τη στιγμή η διοίκηση έχει 9 μέλη και η αντιπολίτευση (συνολικά) 13. Απλά η διοίκηση στηρίζεται στην εύνοια 2 εκ των μελών της αντιπολίτευσης (Γιακουμάτου, Μιχαλαργιάς) και έτσι εξασφαλίζει προσωρινά μια ισχνή και καθόλου σταθερή και συμπαγή στήριξη 11 μελών έναντι 10 που βρίσκονται απέναντι.
.
Όμως και Αντιπολίτευση δεν υπάρχει ουσιαστικά, αφού από την πλευρά της ακούγονται μόνο κραυγές πολεμικές (ότι η διοίκηση είναι "φασιστική") και δίνονται μάχες οπισθοφυλακών. Δεν υπάρχει άλλη πρόταση πέρα από το "διώξε αυτούς και βάλε εμένα στη θέση τους" χωρίς να προβάλεται μια άλλη πολιτική.
.
Πολιτικά το τέλμα συνεχίζεται.
*** Το ΠαΣοΚ έχει επίσημα τον Δήμο και ίσως βρίσκεται στην πιο καλή θέση (τοπικά πάντα) από όλους τους άλλους. Όμως η πανελλαδική του απαξίωση κάνει αυτή την προσωρινή τοπική του υπεροχή αμφίβολης διάρκειας και αμφισβητίσιμη.
*** Η Νέα Δημοκρατία έχει εγκλωβιστεί με την παρουσία της Μπαρμπαγιάννη και δεν μπορεί να ελπίζει σε κατάκτηση της δημοτικής εξουσίας,
*** το ΚΚΕ έχει αμφισβητήσει τον Μπεάζογλου και -καθώς δεν θέλει με κανένα τρόπο συνεργασίες- φαίνεται ικανοποιημένο από ένα παραδοσιακό 10-15% που θα το αφήσει με σιγουριά στη γωνία,
*** ο Σύρριζα που έχει πανελληνίως αέρα στα πανιά του δεν θα μπορέσει να κάνει την υπέρβαση χωρίς ευρύτερες συνεργασίες που -κατά πάσα πιθανότητα και λόγω των εσωτερικών προβλημάτων του- θα τοις αποφύγει,
*** οι αντάρτες ΠαΣόΚοι έχουν όλοι τους ψαλλιδισμένες ελπίδες.
.
Ακόμα και το ενδεχόμενο να καταργηθεί ο Δήμος και να απορροφηθεί από κάποιο γειτονικό μεγαλύτερο αυτοδιοικηξτικό μόρφωμα ακούγεται από πολλούς με αδιαφορία ή στωικότητα σαν να "είναι κι αυτό μία κάποια λύση". Βέβαια την κρίσιμη στιγμή (αν υπάρξει) είμαι βέβαιος ότι όλοι θα αγωνιστούν για να μη χάσει η πόλη τον πιο σημαντικό παράγοντα βελτίωσή της, όμως η σημερινή αφασία δείχνει το μέγεθος της απογοήτευσης που κυριαρχεί.
.
Το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο στη Δραπετσώνα λοιπόν δεν είναι και το καλύτερο δυνατό. Δεν ξέρω αλλού, ίσως παντού να επικρατεί η ίδια αφασία, όμως έχω την εντύπωση ότι εδώ το βάλτωμα είναι πιο βαθύ και έχει μονιμότερα χαρακτηριστικά. Ας ελπίσουμε πως κάνω λάθος!