Μια προδημοσίευση από το βιβλίο "Η δική μας Ανάπλαση"

.
Ένα κομμάτι από το βιβλίο που γράφω με τίτλο "Η δική μας Ανάπλαση" προδημοσιεύω και περιμένω κρίσεις, σχόλια, αντιδράσεις. Το κομάτι αυτό είναι από το πρώτο μέρος, όπου περιγράφεται γενικά το πρόβλημα και περισσότερο δίνει το κλίμα μιας εποχής όπου το περιβάλλον δεν ήταν πρώτη προτεραιότητα στην πόλη μας, για λόγους σοβαρούς, δηλαδή λόγους επιβίωσης.
.
Τα φουγάρα που πετούσαν καπνό, οξέα και σκόνη, με σωματίδια τοξικά μολυσματικά και ρυπογόνα, πετούσαν ταυτόχρονα και «κέρδος χρόνου», χάριζαν την αναγκαία ανάσα για να ανασυγκροτηθούν και να αναπνεύσουν για λίγο οι νέοι οικιστές έτσι ώστε να ξεκινήσουν τον αγώνα για να φτιάξουν από την αρχή τη ζωή τους. Όσο δύσκολο κι αν ήταν να μπεις στο ένα ή το άλλο εργοστάσιο, ωστόσο για τον Δραπετσωνίτη υπήρχε πάντα η ελπίδα πως θα τα καταφέρει αν επέμενε, και στο κάτω-κάτω της γραφής, αν δεν μπορούσε ο ίδιος, θα τα κατάφερνε ο γείτονας και ο παρακάτω της άλλης γειτονιάς και θα έμενε η δουλειά του γείτονα, δηλαδή κάποια δουλειά γυρολόγου, επισκευαστή, αυτοσχέδιου μηχανικού, χτίστη κλπ. σε αυτόν. Έτσι όλοι θα έβγαζαν μεροκάματο.
Πάνω από την πόλη εξείχαν οι καμινάδες. Των Λιπασμάτων, του Τσιμεντάδικου, των γυψάδικων, της ΔΕΗ, του ταμπάκικου, όλων των μικρών και μεγάλων εργοστασίων και βιοτεχνιών που ξερνούσαν στον ουρανό τα αέρια απόβλητα και στη θάλασσα τα λύματά τους. Ο μαύρος ουρανός και η κόκκινη θάλασσα έγιναν το σήμα κατατεθέν μιας περιοχής που κάποτε ήταν σαν κήπος, σαν παράδεισος. Και οι άνθρωποι μέσα σε αυτό το καμίνι πέθαιναν από κάθε είδους αρρώστια. Μέχρι να παραδώσουν όμως το πνεύμα ζούσαν εργαζόμενοι. Και τα παιδιά μπορούσαν να ελπίζουν.
Έτσι όμως κανείς δεν μπορούσε, δεν είχε την όρεξη, το κουράγιο, την άνεση να σκεφτεί το περιβάλλον και την κακοποίησή του. Εξ άλλου δεν ήταν μακριά ο καιρός όπου τα φουγάρα και ο μαύρος καπνός πάνω από την πόλη σήμαιναν πολιτισμό, σήμαιναν πρόοδο. Αν το Μάντσεστερ και το Μπέρμιγχαμ στην Αγγλία φημίζονταν για τις καμινάδες τους, η Δραπετσώνα περηφανευόταν κι αυτή για τις δικές της καμινάδες. Η γη δεν είχε καμιά αξία αν δεν μπορούσε να βγάζει το ψωμί, τον άρτο τον επιούσιο, και για μια τέτοια γη ή θάλασσα κανείς δεν έδινε δεκαράκι. Το φωτοστέφανο της δόξας τυλιγόταν στον αναμφισβήτητο νικητή, τον ευεργέτη, τον τροφοδότη, τα εργοστάσια και την όλο και πιο εντατική λειτουργία τους. Η Δραπετσώνα δεν ήταν παρά ένα κουφάρι πάνω στο οποίο απλωνόταν η βιομηχανική παραγωγή, από το οποίο ξεζουμίζονταν οι εργάτες και οι φυσικοί πόροι και το οποίο όφειλε σε τακτά διαστήματα, σχεδόν καθημερινά, να προσφέρει θυσία στο Μινώταυρο τα καλύτερα νιάτα, την υγεία των πολιτών της που αρρώσταιναν και πέθαιναν με ρυθμούς αφύσικα υψηλότερους από οποιαδήποτε άλλη αστική περιοχή.
Αυτό ήταν το κλίμα προπολεμικά και αυτό το ίδιο τροπάρι συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’50 και του ’60 όταν η Ελλάδα αναστέναζε στα καφενεία της αναδουλειάς και στα γραφεία που έδιναν βίζα για μετανάστευση στην Αυστραλία και τη Γερμανία. Κι εδώ πρώτη προτεραιότητα η καθημερινότητα και το ψωμί-ψωμάκι. Το πακέτο τα τσιγάρα ήταν για πολλούς πολυτέλεια και η Ελλάδα που μόλις είχε βγει από έναν εμφύλιο δεν είχε μάτια για τίποτε άλλο από την επιβίωση.
Εξ άλλου και το πολιτικό κλίμα ήταν βαρύ. Η αμφισβήτηση και του πιο μικρού και αδιάφορου τμήματος του κατεστημένου μπορούσε να σε χαρακτηρίσει «αριστερό» ή «κομμουνιστή και αναρχικό». Η εφημερίδα «Τα Νέα» ήταν ακόμα κι αυτή λόγος για να χαρακτηριστεί κανείς μη εθνικόφρων και συνοδοιπόρος ενώ την «Αυγή» την έπαιρναν μόνο οι ήδη σημαδεμένοι από το καθεστώς και χαρακτηρισμένοι σαν εκτός συστήματος που δεν είχαν παρακάτω να πάνε και σε τίποτε να ελπίζουν. Από την άλλη ο Μποδοσάκης, ο Τσάτσος, τα αφεντικά των εργοστασίων ήταν η κυβέρνηση πίσω από την κυβέρνηση. Όλοι ήξεραν ότι αυτοί κατηύθυναν τις τύχες της Ελλάδας και ότι οι κυβερνήτες και οι υπουργοί πολλές φορές ήταν μαριονέτες στα χέρια τους. Εδώ ολόκληρο εμφύλιο είχαν προκαλέσει και συντηρήσει τόσα χρόνια, εκμεταλλευόμενοι και την επιθυμία του κόσμου για μια αλλαγή, προκειμένου να μπορούν να λυμαίνονται τις αμερικανικές βοήθειες χωρίς έλεγχο και με πλήρη αδιαφάνεια που δήθεν ήταν επιβεβλημένη λόγω των «εκτάκτων» περιστάσεων.
Μέσα σε αυτό το κλίμα ποιος θα αμφισβητούσε τον πατριωτισμό των βιομηχάνων και δεν θα κινδύνευε να χαρακτηριστεί αριστερός και αναρχικός παίρνοντας πόδι από τη δουλειά και αποκλειόμενος δια παντός από όσες «θέσεις» ήλεγχε το δημόσιο, είτε ήταν θέση δημόσιου υπαλλήλου, είτε απλού φαντάρου. Οι ευεργέτες του έθνους, εκτός από την θηλιά που τύλιγαν γύρω από τον λαιμό των πεινασμένων κρατώντας τους για πάντα πεινασμένους, είχαν και μια πραγματική θηλιά της κρεμάλας να κρέμεται κάπου στο βάθος σαν φόβητρο για όποιον τολμούσε να μιλήσει αλλιώτικα και να κατηγορήσει τους ταγούς του έθνους σαν καταστροφείς της πόλης και του φυσικού τοπίου, της υγείας και του πνεύματος των ανθρώπων.
Τα θριαμβεύοντα εργοστάσια έτρωγαν τις σάρκες της πόλης και την υγεία των κατοίκων της, όμως ήταν για πολλά χρόνια κυρίαρχα του τοπίου και σήμα κατατεθέν της περιοχής. Η βιομηχανική ζώνη με το φτηνό εργατικό δυναμικό και τις κάκιστες συνθήκες ζωής άρχισε να ξυπνά σιγά-σιγά από τότε που ζήτησε την ανεξαρτησία της(3) και ειδικότερα από τότε που την κατέκτησε, το 1950(4). Μπήκαν πρώτα στην Πολιτεία τα ζητήματα υγείας, καθαριότητας, κατοικίας, στοιχειώδους καλλωπισμού της πόλης και –με ένα διάλειμμα στη σιωπή της δικτατορίας- άρχισαν να τίθενται και τα ζητήματα ποιότητας ζωής και ποιότητας του περιβάλλοντός της. Μέχρι να γίνει όμως αυτό η Δραπετσώνα έχυνε το αίμα και τον ιδρώτα των κατοίκων της στα καζάνια και τις υψικαμίνους των τσιμέντων, των υαλουργείων, των λιπασμάτων, των ταμπάκικων, των γυψάδικων και όλων των άλλων βιομηχανιών που είχαν βρει στον τόπο αυτό συνθήκες εξυπηρετικές με το άφθονο και φτηνό εργατικό δυναμικό που πάσχιζε για να πετύχει την επιβίωση, ενώ σε όποια φωνή έμοιαζε να αντιστέκεται υπήρχε η καταστολή και η βία της εξουσίας για να την κάνει να σωπάσει πότε με δικαστήρια, πότε με εξορίες και πότε με απλή τρομοκράτηση. Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα δεν ήταν και τόσο καθαρή υπόθεση τα χρόνια που προηγήθηκαν, αν βέβαια υπήρξε τέτοιος πουθενά αλλού και σε κάποια άλλη περίοδο της ιστορίας.

Πείτε μου καλή τύχη στη νέα μου καριέρα: Ελπίζω το καλοκαίρι να είμαι ήδη συγγραφέας 2 βιβλίων.

.
Η συγγραφή της Ιστορίας της Δραπετσώνας, με τον τίτλο "Από τον Πόντο και τη Μικρασία στον Πειραιά, εδώ... στη Δραπετσώνα" έχει προχωρήσει αρκετά. Πιστεύω πως λίγο μετά το Πάσχα θα εκδοθεί. Θα είμαι συγγραφέας κι εγώ μαζί με τον πρώτο-αρχικό συγραφέα αυτού του βιβλίου Γιώργο Χατζόπουλο.
.
Γύρω στο καλοκαίρι ελπίζω πως θα έχω τελειώσει (και ίσως εκδώσει) και το δεύτερο βιβλίο μου που θα έχει τον τίτλο "Η δική μας Ανάπλαση". Έχω πάρα πολλά στοιχεία, ονόματα, ημερομηνίες, γεγονότα και λεπτομέρειες που -νομίζω πως- αξίζει να καταγραφούν. Βρίκσομαι στη σελίδα 62 (στο προσχέδιο βέβαια) και χρονολογικά στην περιγραφή των γεγονότων του καλοκαιριού του 1993. Κάπου στη μέση της διαδρομής που ξεκινά από το 1980 και φτάνει στο 2010.
.
Έχω σκέψεις και για ένα τρίτο βιβλίο μέσα στην τρέχουσα ή την επόμενη χρονιά.
.

Καλή Χρονιά σε όλους! Μετράμε κι όλας 10 χρόνια μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα!!

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ 2010 ΝΑ ΔΕΙ ΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΥΣΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ ΩΣ ΔΗΜΟΣ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΜΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Θα πρέπει να δοθεί αγώνας για τη διατήρηση του αυτοδιοίκητου της Δραπετσώνας

.
Είναι γνωστά τα σχέδια που υπάρχουν και η μανία του υπουργού Εσωτερικών κ.ΡΑΓΚΟΥΣΗ να περάσει οπωσδήποτε τη διοικητική μεταρρύθμιση (Καποδίστριας 2) στην οποία μάλιστα προβλέπει ότι η Δραπετσώνα θα ενταχθεί σε ένα Δήμο μαζί με τον Πειραιά και τον Ρέντη ή μαζί με το Κερατσίνι και το Πέραμα. Όπως κι αν έχει το πράγμα η αυτονομία της πόλης θα καταργηθεί 60 χρόνια μετά την κατάκτησή της με αγώνες,
.
Ο Δήμος πρέπει σύσσωμος να αντιδράσει. Και το δημοτικό συμβούλιο πρέπει να μπει μπροστά σε αυτή την προσπάθεια, με τη Διοίκηση μάλιστα του Δήμου επικεφαλής. Ο,τιδήποτε άλλο θα είναι προδοσία.
.
Ποιος θα μας πιστέψει ότι το κάνουμε για το καλό της πόλης κι όχι για τα μικροσυμφέροντά μας (ως πολιτικοί); Ας ελπίσουμε ότι θα πείσουμε πολλούς.

ΤΟ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟ ΣΥΖΗΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ Δ.Σ., ΟΜΩΣ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕ ΑΠΟ ΤΑ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΑ

.
Το θέμα "Θεμιστόκλειο" συζητήθηκε στο Δ.Σ. και ήμουν παρών, όμως το θέμα του Αφροδίσιου για το οποίο είχα κάνει 4-σέλιδη εισήγηση και είχα ζητήσει να μοιραστεί στους συμβούλους απουσίαζε από τον φάκελο με τα εισηγητικά. Ενημέρωσα προφορικά βέβαια και έκανα θέμα το Αφροδίσιο όμως αυτό χάθηκε κάτω από το κυρίως θέμα που ήταν η χρηματοδότηση της μελέτης για το Θεμιστόκλειο και η ενημέρωση ήταν ελλιπής.
.
Θα ξαναστείλω το κείμενο με την ενημέρωση στο συμβούλιο. Αυτή τη φορά θα επβλέψω ώστε να φτάσει σε όλους, συμπολίτευση και αντιπολίτευση.
.
Έχω δημοσιεύσει πρόσφατα αυτή την επιστολή προς τους συμβούλους που δεν δόθηκε όπως θα έπρεπε στα χέρια τους στη τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ. Ξαναθυμίζω μερικά σημεία της:
.
ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ
Γ.ΤΣΙΡΙΔΗΣ
Δραπετσώνα, 9 Δεκεμβρίου 2009

Προς το Δημοτικό Συμβούλιο
Θέμα προς συζήτηση: Το «ΑΦΡΟΔΙΣΙΟ» στο ΚΑΣΤΡΑΚΙ

Κύριε Πρόεδρε, κύριε Δήμαρχε
Αγαπητοί κυρίες και κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι

Με την επιστολή μου αυτή θέλω να θέσω το θέμα του ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΥ, ενός αρχαίου ναού που υπήρχε στο Καστράκι, ανάμεσα στο Απρόοπτο και την Ηετιώνεια Πύλη, στη θέση όπου ο Δήμος έχει ξεκινήσει από το 1996 μιαν Ανάπλαση που καθυστερεί.
Στη θέση αυτή υπήρχε στην Αρχαιότητα ένας ναός, το Αφροδίσιο.
Για την επιβεβαίωση αυτής της θέσης αναφέρω τα εξής:
Στο Κονώνειο τείχος, στην Ηετιώνεια Πύλη, βρέθηκαν δύο επιγραφές που τις αναφέρει στο βιβλίο του ο γνωστός Έφορος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Πειραιά κ. Σταϊχάουερ στο βιβλίο του. Οι επιγραφές αυτές γράφουν τα εξής:
1η:
«ΕΠ’ ΕΥΒΟΥΛΙΔΟ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΑΠΌ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΡΞΑΜΕΝΟΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΆ ΤΟ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΝ ΕΠΙ ΔΕΞΙΑ ΕΞΙΟΝΤΙ Γ[Η]ΗΗΓ[Δ]ΔΔΔΔ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΟΙΩΤΙΟΣ ΑΥΤΉ ΠΡΟΣΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΛΙΘΩΝ»
2η:
«ΕΠΙ ΔΙΟΦΑΝΤΟ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΣΚΙΡΟΦΟΡΙΩΝΟΣ ΜΗΝΟΣ ΕΣ ΤΑ ΚΑΤ’ ΗΜΕΡΑΝ ΕΡΓΑ ΖΕΥΓΕΣΙ ΤΟΥΣ ΛΙΘΟΥΣ ΑΓΟΥΣΙ ΜΙΣΘΟΣ/ ΗΓ[Δ] Δ/ΣΙΔΗΡΙΩΝ ΜΙΣΘΟΣ Γ[Δ]»
Στην 1η επιγραφή αναφέρεται σαφώς ότι εκτελέστηκαν κάποιες εργασίες –κατασκευές (επισκευές πιθανώς) που έγιναν στο τείχος κοντά στο Αφροδίσιο.
Με βάση αυτό το απ’ ευθείας ανασκαφικό εύρημα αλλά και από περιγραφές αυτόπτων μαρτύρων περιηγητών της αρχαίας εποχής, γνωρίζουμε ότι δίπλα στην Ηετιώνεια Πύλη βρισκόταν το Ιερό της Αφροδίτης, το Αφροδίσιο.
Αναφορές στο Αφροδίσιο γίνονται στον Αριστοφάνη (στο έργο του «Ειρήνη»), στον Παυσανία κλπ. Οι αναφορές των αρχαίων αποδίδουν την ίδρυση του Αφροδίσιου είτε στον Θεμιστοκλή για την νίκη στη Σαλαμίνα, είτε στον Κόνωνα για τη νίκη του στην Κνίδο (στα παράλια της Μικράς Ασίας) όπου υπήρχε περίφημος ναός της Αφροδίτης. Πιθανό είναι να προϋπήρχε ναός της Αφροδίτης που ενισχύθηκε με αφορμή αυτές τις νίκες.
Πάντως δεν βρέθηκε κανένα θεμέλιο του ναού ως τώρα πράγμα που δείχνει ότι οι καταστροφείς του (στους πρώτους τέσσερις μΧ αιώνες) το εκθεμελίωσαν για να το κάνουν να μην φαίνεται καν η ύπαρξή του. Κάποια πιθανά ερείπια που έχουν απομείνει τα σημειώνει ο κ. Σταϊχάουερ που έκανε την ανασκαφή της Ηετιώνειας Πύλης.
Η μη ύπαρξη βαριών κατασκευών πάντως ενισχύεται από το γεγονός ότι τα Ιερά της Αφροδίτης ήταν συνήθως κήποι. Αν είναι έτσι, τότε η περιοχή αυτή της σημερινής Δραπετσώνας θα πρέπει να ήταν τότε ένας παράδεισος. Τα Αφροδίσια ήταν τόποι ιεροί που χρησίμευαν και για θεραπευτικούς σκοπούς για όσους δεν μπορούσαν να βρεθούν σε πραγματικά φημισμένους χώρους όπως οι Δελφοί, η Σαμοθράκη κλπ. Και το τοπίο μέσα και γύρω από τον Ναό ήταν πάντα φροντισμένο ώστε να είναι θαυμάσιο και να βοηθά στους προσερχόμενους να ηρεμήσουν και να βρεθούν κοντά στους θεούς, δηλαδή τη φύση.
Με την επιβλητική Ηετιώνεια Πύλη, τους μεγαλοπρεπείς τύμβους και τραπεζώνες (τάφους- μνημεία ηρώων) ερείπια των οποίων υπήρχαν διάσπαρτα μέχρι πρόσφατα σε όλη την περιοχή, και με το λιμάνι από τη μια και τα στενά της Σαλαμίνας από την άλλη, η Δραπετσώνα πρέπει να ήταν μια υπέροχη πόλη-τοποθεσία στην αρχαιότητα
.............................
...............................
Δραπετσώνα, 9 Δεκεμβρίου 2009

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΙΔΗΣ

Με καθυστέρηση 2 χρόνων, η πρόταση για το Θεμιστόκλειο έφτασε επιτέλους στο Δημοτικό Συμβούλιο και ψηφίστηκε ομόφωνα!

.
Η πρόταση για το Θεμιστόκλειο έφτασε χτες το βράδι επί τέλους στο δημοτικό συμβούλιο Δραπετσώνας και ψηφίστηκε ομόφωνα.
.
Θυμίζω ότι η πρόταση αυτή κατατέθηκε από εμένα ως επικεφαλής του συνδυασμού "ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ" αρχικά τον Νοέμβρη του 2007 κατόπιν στις 9 Οκτωβρίου 2008 και για 3η φορά στις 2 Απριλίου 2009.
.
Στην συζήτηση που έγινε στη συνεδρίαση του ΔΣ και στην οποία έλαβα μέρος, βρήκα την ευκαιρία να ενημερώσω για το Θεμιστόκλειο και το Αφροδίσιο και να τονίσω πόσο σημαντικό είναι να ενδιαφερθούμε γι αυτά τα θέματα.
Το φοβερό ήταν πως κάποιοι (άλλοι εξ αυτών μίλησαν κι άλλοι απλά άκουσαν) είχαν ακόμα την εντύπωση πως ίσως και να μην ήταν τελικά εκεί ο Τάφος του Θεμιστοκλή αλλά ένας ... φάρος!! Δεν μου φάνηκε παράξενο μια κι εγώ ο ίδιος κάποτε ήμουν σε αμφιβολία αν είναι τάφος ή φάρος!!!
.
Τρομερό!!! Αυτό που με γκαιμπελίστικο τρόπο προσπάθησαν να περάσουν τα Λιπάσματα στα 90 χρόνια λειτουργίας τους, ότι εκεί δεν είναι αρχαιολογικός χώρος αλλά ένας πρώην φάρος, έχει ακόμα ακροατές. Από που κι ως που φάρος εκεί;;; Και ποιος τον έφτιαξε; Οι Βενετοί ή οι Εγγλέζοι; Ανοησίες και τρομερές ψευτιές που δυστυχώς όταν διοχετεύονται επί τόσα χρόνια μπορεί και να έχουν πέραση ακόμα και σήμερα.
.
Η πρόταση πέρασε, η Διοίκηση το έχει ήδη βάλει σαν τίτλο στο Τεχνικό Πρόγραμμα και στον Προϋπολογισμό και θα πρέπει σύντομα να έρθει στην Δημαρχιακή η εισήγηση για την ανάθεση με διαγωνισμό.
.
Εννοείται ότι θα παρακολουθώ το θέμα και θα ενημερώνω για ό,τι χρειαστεί.

Ιστορία της Δραπετσώνας

.
Το μεγάλο κατά τη γνώμη μου έργο της συγγραφής της ιστορίας της Δραπετσώνας, με τον τίτλο ή υπότιτλο "από τον Πόντο και τη Μικρασία, εδώ στον Πειραιά, στη Δραπετσώνα" ολοκληρώνεται σίγά-σιγά. Ήδη έχει πάρει την οριτστική του μοργή, έχουν γραφτεί όλα τα κεφάλαια εκτός από ορισμένα άρθρα και έχει γίνει και η βασική σχεδίαση της σελιδοποίησής του. Χρειάζονται διορθώσεις, τίτλοι στις φωτογραφίες, συμπλρώματα κλπ. και μετά τυπογραφείο. Μέσα στο 2010, γύω στο Πάσχα, πιστεύω ότι θα έχει εκδοθεί αν δεν υπάρξει κανένα απρόοπτο (που δεν το βλέπω να υπάρξει πρόβλημα)
.
Ένα μέρος από την εισαγωγή του βιβλίου που περιγράφει λίγο το αντικείμενο του έργου:
.
Το βιβλίο αυτό περιέχει την εξιστόρηση του βίου κάποιων ανθρώπων και των γεγονότων που συνέβησαν σε κάποιους τόπους. Οι άνθρωποι είναι οι σημερινοί Δραπετσωνίτες και οι τόποι είναι τα μέρη που αυτοί οι άνθρωποι κατοίκησαν τώρα και στο παρελθόν. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία διήλθαν μια διαδρομή που αξίζει να καταγραφεί. Κάτοικοι και γεννήματα τόπων ιστορικών για τον Ελληνισμό, στον Πόντο και τη Μικρασία, ακόμα και στα νησιά του Αιγαίου, ξεριζώθηκαν και μετακινήθηκαν βίαια προς άλλες κατευθύνσεις. Και ήρθαν εδώ, στον Πειραιά και την αρχαία Ηετιώνεια ή αλλιώς την Τραπεζώνα των μεσαιωνικών και νεώτερων χρόνων, όπου με πολλές δυσκολίες επέζησαν και δημιούργησαν μια νέα πατρίδα, τη αγαπημένη τους Δραπετσώνα.
.