Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010
ΚΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΗΝ ΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΠΟΥ ΤΗ ΧΑΝΕΙΣ!
.
ΜΕ ΤΗ ΘΛΙΜΜΈΝΗ ΜΟΥΣΙΚΉ ΤΟY WIM MERTENS ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΠΟΥ ΑΠΟ 1-1-2011 ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ -ΠΟΥ ΜΕ ΚΟΠΟ ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ 1950- ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ... ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ(!!!) ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ
.
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
.
ΖΕΥ ΠΑΤΕΡ, ΟΥ ΤΙΣ ΣΕΙΟ ΘΕΩΝ ΟΛΩΤΕΡΟΣ ΑΛΛΟΣ
ΟΥΚ ΕΛΕΑΙΡΕΙΣ ΑΝΔΡΑΣ, ΕΠΗΝ ΔΗ ΓΕΙΝΕΑΙ ΑΥΤΟΣ
ΜΙΣΓΕΜΕΝΑΙ ΚΑΚΟΤΗΤΙ ΚΑΙ ΑΛΓΕΣΙ ΛΕΥΓΑΛΕΟΙΣΙ
ΟΔΥΣΣΕΙΑ (Υ.201)
.
Πατέρα Δία, θεός άλλος κανείς δεν είναι πιο ολέθριος από σένα
Δεν συμπονάς τους ανθρώπους, που εσύ ο ίδιος δημιούργησες,
Αλλά τους βυθίζεις βαθιά μέσα στα βάσανα και τον πόνο
.
Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010
Έτοιμο και το 3ο βιβλίο
.
* Μετά την "Ιστορία της Δραπετσώνας", που συνέγραψα σε συνεργασία με τον Γιώργο Χατζόπουλο (πρώτος εκείνος ετοίμασε το άλμπουμ και δεύτερος εγώ συμπλήρωσα την συγγραφή με τα κείμενα) και το οποίο ακόμα δεν έχει εκδοθεί, και
* μετά την "δική μας Ανάπλαση" που εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη του 2009
* τελείωσα ουσιαστικά τη συγγραφή του 3ου μου βιβλίου που είναι Μυθιστόρημα με τίτλο "Η αργυρή εποχή των ανθρώπων" και που τώρα διαβάζεται από επιμελητή, διορθώνεται και θα πάει προς έκδοση προσεχώς.
.
Απλά το χαίρομαι πολύ και το αναγγέλω νωρίς-νωρίς!
.
Το 4ο (όπως το έχω σκεφτεί) θα είναι πολύ δύσκολο αλλά ελπίζω να το ξεκινήσω σύντομα.
.
* Μετά την "Ιστορία της Δραπετσώνας", που συνέγραψα σε συνεργασία με τον Γιώργο Χατζόπουλο (πρώτος εκείνος ετοίμασε το άλμπουμ και δεύτερος εγώ συμπλήρωσα την συγγραφή με τα κείμενα) και το οποίο ακόμα δεν έχει εκδοθεί, και
* μετά την "δική μας Ανάπλαση" που εκδόθηκε τον Σεπτέμβρη του 2009
* τελείωσα ουσιαστικά τη συγγραφή του 3ου μου βιβλίου που είναι Μυθιστόρημα με τίτλο "Η αργυρή εποχή των ανθρώπων" και που τώρα διαβάζεται από επιμελητή, διορθώνεται και θα πάει προς έκδοση προσεχώς.
.
Απλά το χαίρομαι πολύ και το αναγγέλω νωρίς-νωρίς!
.
Το 4ο (όπως το έχω σκεφτεί) θα είναι πολύ δύσκολο αλλά ελπίζω να το ξεκινήσω σύντομα.
.
Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΧΑΣΑΜΕ! και ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν πήγαμε καθόλου καλά!
.Χάσαμε λοιπόν στις εκλογές του Νοέμβρη. Στις 7/11 (πρώτη Κυριακή) πήραμε σχεδόν 24%, ποσοστό πολύ μικρό για Κερατσίνι Δραπετσώνα όπου το ΠαΣοΚ φτάνει σε ποσοστά το 45% περίπου και στον δεύτερο γύρο πήραμε 43% χάνοντας με 14% διαφορά από τον Τζανή. Θα έλεγα ότι η ήττα ήταν συντριπτική, δεδομένου μάλιστα ότι τα ποσοστά αυτά είναι όχι μόνο πολύ μικρά αλλά και ... ωραιοποιημένα λόγω της πολύ μεγάλης αποχής. Αν δούμε τα πραγματικά νούμερα, τους απόλυτους αριθμούς ψήφων, θα αντιληφθούμε ότι υπήρξε ΜΕΙΩΣΗ ψήφων σε σχέση με το 2006. Πραγματικά, τότε, το άθροισμα Αναγέννησης-ΑΔΗΚ και Πρώτης Κίνησης (που τώρα κατέβαιναν μαζί) στη Δραπετσώνα ήταν 3.026 ψήφοι ενώ τώρα ο συνδυασμός Αναγέννηση πήρε 2.971 ψήφους, δηλαδή 55 ψήφους ΛΙΓΩΤΕΡΕΣ από το 2006. Ακόμα και στον Β' γύρο, το 2006 ο Χρυσός είχε μαζέψει έναντι του Χρονόπουλου 4.562 ψήφους ενώ τώρα πήρε έναντι του Τζανή (δηλαδή Χρονόπουλου και πάλι) 3.449 ψήφους δηλαδή 1.013 ψήφους λιγότερες. Και αυτά στη Δραπετσώνα όπου υποτίθεται ότι πήγαμε καλά, στο Κερατσίνι απλά πατώσαμε καθώς περάσαμε μόλις για 100 ψήφους το ΚΚΕ κι έτσι βγήκαμε τρίτοι και όχι τελευταίοι! Δυστυχώς για μας ήταν μια ήττα συντριπτική.
.
Προσωπικά εγώ πήγα καλά. Μάζεψα 944 ψήφους στη Δραπετσώνα και 1.481 συνολικά. Σαν Πρώτη Κίνηση το 2006 είχα μαζέψει 704 ψήφους, ενώ τώρα σε μια μεγαλύτερη δεξαμενή ψήφων με προοπτική εξουσίας (που δεν υπήρχε το 2006) μάζεψα περισσότερους χωρίς να είμαι σε κανένα σύστημα αλληλοϋποστήριξης με άλλους συνυποψήφιους της πρώην Αναγέννησης-ΑΔΗΚ. Το δικό μου σύστημα αλληλοϋποστήριξης πλην της Πόπης Ευφραιμίδου (που ήταν υποψήφια και στην Πρώτη Κίνηση) αποτελείτο από τους Κωτίδη και Μυλωνά που βρίσκονταν στη λίστα του Κερατσινίου αλλά και τους Τρέχα, Κάβουρα και Παπαϊσιδώρου στο τοπικό συμβούλιο. Εκλεχτήκαμε εγώ πρώτος στο δημοτικό συμβούλιο και ο Τρέχας πρώτος στο τοπικό συμβούλιο ενώ οι Κωτίδης Μυλωνάς και Κάβουρας θα εκλέγονταν αν νικούσε ο συνδυασμός μας.
.
Σημασία δεν έχει η εκλογή στο συμβούλιο όσο η εκλογή του συνδυασμού στη διοίκηση, κι αυτό δυστυχώς δεν επετεύχθη. Έτσι θα είμαστε στα έδρανα της αντιπολίτευσης κι αυτό θα μου συμβεί για τρίτη τετραετία στη συνέχεια, ύστερα από τέσσερις τετραετίες στη διοίκηση, μία με τον Χατζόπουλο και τρεις με τον Χρονόπουλο.
Θα προσπαθήσω να προωθήσω -και από τη θέση που βρίσκομαι- το θέμα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης. Θα προσπαθήσω επίσης να ξεκινήσω το θέμα της απελευθέρωσης της Δραπετσώνας από τον σφιχτό εναγκαλισμό του Κερατσινίου που απειλεί να την πνίξει. Και παράλληλα θα προσπαθήσω για τα αυτονόητα, δηλαδή την εφαρμογή του προγράμματος με το οποίο κατέβηκα στις εκλογές και για τον έλεγχο της διοίκησης που θα ασκεί την εξουσία.
.
Καλή τύχη σε όλους.
.
.
Προσωπικά εγώ πήγα καλά. Μάζεψα 944 ψήφους στη Δραπετσώνα και 1.481 συνολικά. Σαν Πρώτη Κίνηση το 2006 είχα μαζέψει 704 ψήφους, ενώ τώρα σε μια μεγαλύτερη δεξαμενή ψήφων με προοπτική εξουσίας (που δεν υπήρχε το 2006) μάζεψα περισσότερους χωρίς να είμαι σε κανένα σύστημα αλληλοϋποστήριξης με άλλους συνυποψήφιους της πρώην Αναγέννησης-ΑΔΗΚ. Το δικό μου σύστημα αλληλοϋποστήριξης πλην της Πόπης Ευφραιμίδου (που ήταν υποψήφια και στην Πρώτη Κίνηση) αποτελείτο από τους Κωτίδη και Μυλωνά που βρίσκονταν στη λίστα του Κερατσινίου αλλά και τους Τρέχα, Κάβουρα και Παπαϊσιδώρου στο τοπικό συμβούλιο. Εκλεχτήκαμε εγώ πρώτος στο δημοτικό συμβούλιο και ο Τρέχας πρώτος στο τοπικό συμβούλιο ενώ οι Κωτίδης Μυλωνάς και Κάβουρας θα εκλέγονταν αν νικούσε ο συνδυασμός μας.
.
Σημασία δεν έχει η εκλογή στο συμβούλιο όσο η εκλογή του συνδυασμού στη διοίκηση, κι αυτό δυστυχώς δεν επετεύχθη. Έτσι θα είμαστε στα έδρανα της αντιπολίτευσης κι αυτό θα μου συμβεί για τρίτη τετραετία στη συνέχεια, ύστερα από τέσσερις τετραετίες στη διοίκηση, μία με τον Χατζόπουλο και τρεις με τον Χρονόπουλο.
Θα προσπαθήσω να προωθήσω -και από τη θέση που βρίσκομαι- το θέμα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης. Θα προσπαθήσω επίσης να ξεκινήσω το θέμα της απελευθέρωσης της Δραπετσώνας από τον σφιχτό εναγκαλισμό του Κερατσινίου που απειλεί να την πνίξει. Και παράλληλα θα προσπαθήσω για τα αυτονόητα, δηλαδή την εφαρμογή του προγράμματος με το οποίο κατέβηκα στις εκλογές και για τον έλεγχο της διοίκησης που θα ασκεί την εξουσία.
.
Καλή τύχη σε όλους.
.
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010
Ο λόγος που έβγαλα σήμερα στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, επέτειος του 2010
Σε κάθε επέτειο, όταν μου ζητούσαν να εκφωνήσω τον πανηγυρικό, έψαχνα να βρω το βαθύτερο νόημά της, την ουσία του εορτασμού, για να το μεταφέρω στους ακροατές, να το μεταδώσω με ακρίβεια, να ανανεώσω –αν θέλετε- τα διδάγματά του. Σήμερα το πρωί θα εκφωνούσα έναν ακόμα πανηγυρικό στο σχολείο, όπως κάθε χρόνο την 17η Νοέμβρη αλλά και στις άλλες εθνικές επετείους.
Προσπάθησα λοιπόν να ξαναθυμηθώ ποιο ήταν το νόημα αυτής της ημέρας. Μου ήρθαν στο νου τα βασικά συνθήματα για ψωμί, παιδεία ελευθερία, για ακαδημαϊκές ελευθερίες, για μια λαϊκή εξέγερση που σήμανε το τέλος μια δικτατορίας, για το μεγάλο γεγονός οι πολλοί να ξεπερνούν ο καθένας το δικό του εγώ και να διαχέονται μέσα σε ένα μεγάλο εμείς, για τον ηρωισμό των παιδιών, των φοιτητών, για το έπος μιας γενιάς και λοιπά και λοιπά. Όλα σωστά αλλά όλα μη ικανοποιητικά. Κάτι δεν καθόταν καλά, κάτι δεν με έπειθε πως αυτά τα λόγια θα έδιναν με τρόπο σωστό και πλήρη το νόημα της μέρας. Και σκέφτηκα να ψάξω λίγο περισσότερο μέσα μου.
Γιατί μέσα μου; Γιατί είμαι κι εγώ ένας από εκείνους τους τύπους που τους λένε γενιά του Πολυτεχνείου. Λόγω ηλικίας βασικά… Το 1973 ήμουν 20 χρονών και τριτοετής στη φυσικομαθηματική σχολή. Ήμουν ακριβώς η γενιά του πολυτεχνείου και βρέθηκα στο επίκεντρο των γεγονότων. Στις καταλήψεις, στη πρώτη και τη δεύτερη Νομική, στη πορεία της Φυσικομαθηματικής, στο Πολυτεχνείο. Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου –δεν μπορεί- θα ήταν σκέψεις και συναισθήματα όλων των συνομηλίκων μου, των συμφοιτητών μου, της γενιάς μου. Αρκούσε να ψάξω μέσα μου και θα έβρισκα το ακριβές νόημα του Πολυτεχνείου. Έκανα λοιπόν μια ενδοσκόπηση. Και αναβίωσα εκείνο το βράδυ, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, μες στους καπνούς και τις φωτιές, υπό τον ήχο των όπλων.
Θυμήθηκα κάποια Τασία με την οποία ήμουν ερωτευμένος. Θυμήθηκα τη μάνα μου και τον πατέρα μου που μου έλεγαν «μην πας εκεί» αν και ήταν αριστεροί. Θυμήθηκα ακόμη και ένα μεγαλύτερο φίλο μου, που δεν ζει πια, που μου έλεγε «κωλόπαιδο, μην πας!». Όλο το βράδυ έβλεπα σφαίρες, τραυματισμένους να τους φέρνουν μέσα στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί, ακόμα και ένα σκοτωμένο είδα, κι εγώ σκεφτόμουν την Τασία που σας είπα προηγουμένως, που μου έλειπε και που θα την ήθελα κοντά μου. Όμως το πιο σπουδαίο ήταν που είχα μιαν έντονη αίσθηση πως ζούσα την Ιστορία την ίδια τη στιγμή που αυτή γραφόταν. Ο δικός μου μικρόκοσμος κι η ιστορία της Ελλάδας συγχρωτίζονταν αρμονικά και ταυτόχρονα μέσα μου.
Μετά σκέφτηκα πως ήμουν τυχερός που έζησα αυτές τις στιγμές. Εσείς, οι σημερινοί μαθητές μου, δεν θα τις ζήσετε ίσως ποτέ με τον τρόπο αυτό και με την ένταση εκείνη, γιατί εσείς ποτέ δεν θα βυθιστείτε στη μιζέρια η οποία είχε προηγηθεί του πολυτεχνείου. Δεν θα ζήσετε –ευτυχώς για σας- τη γελοιότητα μιας δικτατορίας που επειδή δεν μπορούσες να την αντιμετωπίσεις ένιωθες γελοίος και μικρός κι εσύ μαζί της. Και τότε θυμήθηκα πως ζούσαν οι Έλληνες εκείνη την αλήστου μνήμης επταετία. Χωρίς να μπορούν να μιλούν ενάντια στο καθεστώς, επί ποινή καταδίκης μιας ολόκληρης ζωής, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να διαβάσουν ελεύθερα μια εφημερίδα, χωρίς να διαλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνούσαν, χωρίς κανένα δικαίωμα και μόνο με υποχρεώσεις. Γελοία συνθήματα όπως το «Ελλάς ελλήνων χριστιανών» και το «Πατρίς θρησκεία οικογένεια» είχαν μετατραπεί σε εφιάλτες, χωρίς σινεμά, χωρίς τραγούδι, χωρίς έκφραση, χωρίς τις στοιχειώδεις ελευθερίες της ζωής. Και οι νεοέλληνες υπέμεναν επί 6 ολόκληρα χρόνια αυτό τον ζυγό σχεδόν αγόγγυστα. Δουλοπρεπείς και μικροί, προτιμούσαν να σκύβουν το ανάστημά τους για να περάσει η θύελλα παρά να αντιμετωπίσουν θαρραλέα τη σαπίλα και τον αυταρχισμό. Σκέφτηκα πόσο πολύ ντρεπόμουν για όλα αυτά, πόσο ντρεπόμουν που ήμουν Έλληνας. Να ανέχομαι τη βλακεία να με κυβερνά και να σκύβω το κεφάλι από φόβο. Θυμήθηκα τη ντροπή που ένιωθα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Και θυμήθηκα επίσης, πως εκείνο το βράδυ, στο Πολυτεχνείο, ξέπλενα επιτέλους αυτή τη ντροπή.
Οι Έλληνες κάποτε ήταν ένας περήφανος, λαός. Είπαν «όχι στους Πέρσες» στο Μαραθώνα, είπαν «μολών λαβέ» στις Θερμοπύλες, λάτρεψαν θεούς με ασύγκριτη ομορφιά και γέννησαν τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, την τραγωδία, τη δημοκρατία μελετώντας καλύτερα και βαθύτερα από κάθε άλλον λαό την έννοια της ζωής και του θανάτου. Κάποτε όμως υποτάχτηκαν στη Ρώμη, αργότερα στην Τουρκιά, κι έφτασε ο νεοέλληνας να είναι ευνουχισμένος από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα εκείνου του αρχαίου λαού που έζησε στα χώματα που πατάμε σήμερα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια του βίου και την περιφρόνηση του θανάτου τη στιγμή που η πορεία αυτού του βίου έφτανε στο τέλος της. Την χαρά την ώρα της ζωής και την ήρεμη λύπη την ώρα του θανάτου. Και τα δυο αυτά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, μας λείπουν σήμερα και μας έλειψαν αποφασιστικά στη διάρκεια των πρώτων έξη χρόνων της επταετίας.
Τους σημερινούς νεοέλληνες μας έκοψαν από τις πραγματικές παραδόσεις μας. Μας γέμισαν με φόβους, μας πότισαν με την νοοτροπία του δούλου και του καραγκιόζη και μας πέταξαν ένα ξερό κομμάτι ψωμί για να διέλθουμε τον βίο μας σε αυτό το αμερικάνικο παγκόσμιο σύστημα που κυβερνά τον κόσμο. Μας έμαθαν μόνο να σταυροκοπιόμαστε και να καίμε λιβάνια. Και κάθε φορά που απαιτήσαμε λίγο από τα δικαιώματά μας ή δείξαμε πως μπορούμε να σηκώνουμε κεφάλι για να πούμε ένα καινούριο «όχι» μας έβαλαν να το πληρώνουμε ακριβά. Με εμφύλιο πληρώσαμε το «όχι» στον Τούρκο κατακτητή, με εμφύλιο πληρώσαμε και το «όχι» στον Γερμανο-ιταλό φασίστα. Όμως αυτή η γενιά που έζησε τους εξευτελισμούς της λειψής μεταπολεμικής δημοκρατίας, βρήκε τον δικό της Μαραθώνα, βρήκε τις δικές της Θερμοπύλες. Είπε ένα μαζικό «όχι» στους δικτάτορες, στην εσωτερική κατοχή, στα τανκς στην αστυνομία και την χωροφυλακή και έσωσε την τιμή των Ελλήνων.
Θυμήθηκα τότε ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα εκείνο το βράδυ. Δίπλα από τους κρότους των όπλων, που πυροβολούσαν ασταμάτητα, δίπλα από τα καπνογόνα, τις φωτιές, τα μαντίλια στο πρόσωπο, τον φόβο και το μούδιασμα του πολιορκημένου που δεν ξέρει τι μέρα θα του ξημερώσει, δίπλα από όλα αυτά υπήρχε μια άγρια χαρά. Ήμασταν κι εμείς λαός ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν εκείνη τη στιγμή ο γαλλικός Μάης, ήμασταν η εξέγερση των αμερικανών φοιτητών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, είχαμε πάψει να είμαστε η ψωροκώσταινα, ξαναμπαίναμε θριαμβευτικά στον χώρο των πολιτισμένων και δημοκρατικών χωρών της φαντασίας μας, δίναμε στα όνειρά μας την εκδίκηση που αναζητούσαν.
Το Πολυτεχνείο το έκανε μια γενιά όπως εσείς, οι σημερινοί μαθητές και αυριανοί φοιτητές, μια γενιά όμοια με τη δική σας. Εκείνη την γενιά του ’60 και του ’70 την είχαν πήξει στο ψέμα και την είχαν κάνει να ντρέπεται που λεγόταν νέα ελληνική γενιά. Εκείνους, εμάς δηλαδή, την δική μου ηλικία, μας έπηξαν στο φούμαρο και ένα βράδυ τους τα τρίψαμε στη μούρη. Στη Νομική, στη Φυσικομαθηματική, στο Πολυτεχνείο, έγιναν κάποιες εξεγέρσεις για τις οποίες αξίζει κανείς να ζει. Εσάς νεαροί μαθητές μου, σας πήζουν στην ανία και στην αποβλάκωση. Μόνο που δεν το κάνει μια παρέα φασίστες που, στο κάτω-κάτω, εύκολα τους βλέπεις και εύκολα ή δύσκολα μπορείς και τους πετροβολάς. Το κάνει μια ολόκληρη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική κοινωνία, και το κάνει ύπουλα, μέσα από διαφημίσεις για κινητά και μπιχλιμπίδια, μέσα από μια κουλτούρα που θεοποιεί το στυλ και δεν δίνει δεκάρα για την ουσία των πραγμάτων. Σας μετατρέπουν σιγά αλλά σταθερά σε ένα ανθρώπινο πελτέ και το κάνουν κρυφά και γλυκά ώστε να μην γίνεται αντιληπτό. Δίπλα στα λιβανιστήρια και τα σταυρουδάκια σας βάζουν χαλκάδες στη μύτη και τριπάκια στις φλέβες. Όμως κάποτε θα πέσουν κι εδώ οι μάσκες και θα πείτε κάποτε κι εσείς το δικό σας «όχι».
Το δικό σας Πολυτεχνείο θα είναι μια άλλου τύπου επανάσταση. Δεν θα σας υποδείξω εγώ ούτε τον τρόπο, ούτε τα μέσα. Όταν όμως θα πραγματοποιήσετε κι εσείς τη δική σας εξέγερση, θα δώσετε την ώθηση που χρειάζεται η νεοελληνική κοινωνία μας για να πάει μπροστά. Κι εσείς θα ζήσετε κάτι που θα αξίζει για μια ζωή. Σας το εύχομαι και θα είμαι συμπαραστάτης, κι εγώ κι όλοι όσοι ζήσαμε τότε εκείνη την εμπειρία. Καλό αγώνα!
Σε κάθε επέτειο, όταν μου ζητούσαν να εκφωνήσω τον πανηγυρικό, έψαχνα να βρω το βαθύτερο νόημά της, την ουσία του εορτασμού, για να το μεταφέρω στους ακροατές, να το μεταδώσω με ακρίβεια, να ανανεώσω –αν θέλετε- τα διδάγματά του. Σήμερα το πρωί θα εκφωνούσα έναν ακόμα πανηγυρικό στο σχολείο, όπως κάθε χρόνο την 17η Νοέμβρη αλλά και στις άλλες εθνικές επετείους.
Προσπάθησα λοιπόν να ξαναθυμηθώ ποιο ήταν το νόημα αυτής της ημέρας. Μου ήρθαν στο νου τα βασικά συνθήματα για ψωμί, παιδεία ελευθερία, για ακαδημαϊκές ελευθερίες, για μια λαϊκή εξέγερση που σήμανε το τέλος μια δικτατορίας, για το μεγάλο γεγονός οι πολλοί να ξεπερνούν ο καθένας το δικό του εγώ και να διαχέονται μέσα σε ένα μεγάλο εμείς, για τον ηρωισμό των παιδιών, των φοιτητών, για το έπος μιας γενιάς και λοιπά και λοιπά. Όλα σωστά αλλά όλα μη ικανοποιητικά. Κάτι δεν καθόταν καλά, κάτι δεν με έπειθε πως αυτά τα λόγια θα έδιναν με τρόπο σωστό και πλήρη το νόημα της μέρας. Και σκέφτηκα να ψάξω λίγο περισσότερο μέσα μου.
Γιατί μέσα μου; Γιατί είμαι κι εγώ ένας από εκείνους τους τύπους που τους λένε γενιά του Πολυτεχνείου. Λόγω ηλικίας βασικά… Το 1973 ήμουν 20 χρονών και τριτοετής στη φυσικομαθηματική σχολή. Ήμουν ακριβώς η γενιά του πολυτεχνείου και βρέθηκα στο επίκεντρο των γεγονότων. Στις καταλήψεις, στη πρώτη και τη δεύτερη Νομική, στη πορεία της Φυσικομαθηματικής, στο Πολυτεχνείο. Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου –δεν μπορεί- θα ήταν σκέψεις και συναισθήματα όλων των συνομηλίκων μου, των συμφοιτητών μου, της γενιάς μου. Αρκούσε να ψάξω μέσα μου και θα έβρισκα το ακριβές νόημα του Πολυτεχνείου. Έκανα λοιπόν μια ενδοσκόπηση. Και αναβίωσα εκείνο το βράδυ, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, μες στους καπνούς και τις φωτιές, υπό τον ήχο των όπλων.
Θυμήθηκα κάποια Τασία με την οποία ήμουν ερωτευμένος. Θυμήθηκα τη μάνα μου και τον πατέρα μου που μου έλεγαν «μην πας εκεί» αν και ήταν αριστεροί. Θυμήθηκα ακόμη και ένα μεγαλύτερο φίλο μου, που δεν ζει πια, που μου έλεγε «κωλόπαιδο, μην πας!». Όλο το βράδυ έβλεπα σφαίρες, τραυματισμένους να τους φέρνουν μέσα στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί, ακόμα και ένα σκοτωμένο είδα, κι εγώ σκεφτόμουν την Τασία που σας είπα προηγουμένως, που μου έλειπε και που θα την ήθελα κοντά μου. Όμως το πιο σπουδαίο ήταν που είχα μιαν έντονη αίσθηση πως ζούσα την Ιστορία την ίδια τη στιγμή που αυτή γραφόταν. Ο δικός μου μικρόκοσμος κι η ιστορία της Ελλάδας συγχρωτίζονταν αρμονικά και ταυτόχρονα μέσα μου.
Μετά σκέφτηκα πως ήμουν τυχερός που έζησα αυτές τις στιγμές. Εσείς, οι σημερινοί μαθητές μου, δεν θα τις ζήσετε ίσως ποτέ με τον τρόπο αυτό και με την ένταση εκείνη, γιατί εσείς ποτέ δεν θα βυθιστείτε στη μιζέρια η οποία είχε προηγηθεί του πολυτεχνείου. Δεν θα ζήσετε –ευτυχώς για σας- τη γελοιότητα μιας δικτατορίας που επειδή δεν μπορούσες να την αντιμετωπίσεις ένιωθες γελοίος και μικρός κι εσύ μαζί της. Και τότε θυμήθηκα πως ζούσαν οι Έλληνες εκείνη την αλήστου μνήμης επταετία. Χωρίς να μπορούν να μιλούν ενάντια στο καθεστώς, επί ποινή καταδίκης μιας ολόκληρης ζωής, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να διαβάσουν ελεύθερα μια εφημερίδα, χωρίς να διαλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνούσαν, χωρίς κανένα δικαίωμα και μόνο με υποχρεώσεις. Γελοία συνθήματα όπως το «Ελλάς ελλήνων χριστιανών» και το «Πατρίς θρησκεία οικογένεια» είχαν μετατραπεί σε εφιάλτες, χωρίς σινεμά, χωρίς τραγούδι, χωρίς έκφραση, χωρίς τις στοιχειώδεις ελευθερίες της ζωής. Και οι νεοέλληνες υπέμεναν επί 6 ολόκληρα χρόνια αυτό τον ζυγό σχεδόν αγόγγυστα. Δουλοπρεπείς και μικροί, προτιμούσαν να σκύβουν το ανάστημά τους για να περάσει η θύελλα παρά να αντιμετωπίσουν θαρραλέα τη σαπίλα και τον αυταρχισμό. Σκέφτηκα πόσο πολύ ντρεπόμουν για όλα αυτά, πόσο ντρεπόμουν που ήμουν Έλληνας. Να ανέχομαι τη βλακεία να με κυβερνά και να σκύβω το κεφάλι από φόβο. Θυμήθηκα τη ντροπή που ένιωθα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Και θυμήθηκα επίσης, πως εκείνο το βράδυ, στο Πολυτεχνείο, ξέπλενα επιτέλους αυτή τη ντροπή.
Οι Έλληνες κάποτε ήταν ένας περήφανος, λαός. Είπαν «όχι στους Πέρσες» στο Μαραθώνα, είπαν «μολών λαβέ» στις Θερμοπύλες, λάτρεψαν θεούς με ασύγκριτη ομορφιά και γέννησαν τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, την τραγωδία, τη δημοκρατία μελετώντας καλύτερα και βαθύτερα από κάθε άλλον λαό την έννοια της ζωής και του θανάτου. Κάποτε όμως υποτάχτηκαν στη Ρώμη, αργότερα στην Τουρκιά, κι έφτασε ο νεοέλληνας να είναι ευνουχισμένος από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα εκείνου του αρχαίου λαού που έζησε στα χώματα που πατάμε σήμερα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια του βίου και την περιφρόνηση του θανάτου τη στιγμή που η πορεία αυτού του βίου έφτανε στο τέλος της. Την χαρά την ώρα της ζωής και την ήρεμη λύπη την ώρα του θανάτου. Και τα δυο αυτά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, μας λείπουν σήμερα και μας έλειψαν αποφασιστικά στη διάρκεια των πρώτων έξη χρόνων της επταετίας.
Τους σημερινούς νεοέλληνες μας έκοψαν από τις πραγματικές παραδόσεις μας. Μας γέμισαν με φόβους, μας πότισαν με την νοοτροπία του δούλου και του καραγκιόζη και μας πέταξαν ένα ξερό κομμάτι ψωμί για να διέλθουμε τον βίο μας σε αυτό το αμερικάνικο παγκόσμιο σύστημα που κυβερνά τον κόσμο. Μας έμαθαν μόνο να σταυροκοπιόμαστε και να καίμε λιβάνια. Και κάθε φορά που απαιτήσαμε λίγο από τα δικαιώματά μας ή δείξαμε πως μπορούμε να σηκώνουμε κεφάλι για να πούμε ένα καινούριο «όχι» μας έβαλαν να το πληρώνουμε ακριβά. Με εμφύλιο πληρώσαμε το «όχι» στον Τούρκο κατακτητή, με εμφύλιο πληρώσαμε και το «όχι» στον Γερμανο-ιταλό φασίστα. Όμως αυτή η γενιά που έζησε τους εξευτελισμούς της λειψής μεταπολεμικής δημοκρατίας, βρήκε τον δικό της Μαραθώνα, βρήκε τις δικές της Θερμοπύλες. Είπε ένα μαζικό «όχι» στους δικτάτορες, στην εσωτερική κατοχή, στα τανκς στην αστυνομία και την χωροφυλακή και έσωσε την τιμή των Ελλήνων.
Θυμήθηκα τότε ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα εκείνο το βράδυ. Δίπλα από τους κρότους των όπλων, που πυροβολούσαν ασταμάτητα, δίπλα από τα καπνογόνα, τις φωτιές, τα μαντίλια στο πρόσωπο, τον φόβο και το μούδιασμα του πολιορκημένου που δεν ξέρει τι μέρα θα του ξημερώσει, δίπλα από όλα αυτά υπήρχε μια άγρια χαρά. Ήμασταν κι εμείς λαός ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν εκείνη τη στιγμή ο γαλλικός Μάης, ήμασταν η εξέγερση των αμερικανών φοιτητών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, είχαμε πάψει να είμαστε η ψωροκώσταινα, ξαναμπαίναμε θριαμβευτικά στον χώρο των πολιτισμένων και δημοκρατικών χωρών της φαντασίας μας, δίναμε στα όνειρά μας την εκδίκηση που αναζητούσαν.
Το Πολυτεχνείο το έκανε μια γενιά όπως εσείς, οι σημερινοί μαθητές και αυριανοί φοιτητές, μια γενιά όμοια με τη δική σας. Εκείνη την γενιά του ’60 και του ’70 την είχαν πήξει στο ψέμα και την είχαν κάνει να ντρέπεται που λεγόταν νέα ελληνική γενιά. Εκείνους, εμάς δηλαδή, την δική μου ηλικία, μας έπηξαν στο φούμαρο και ένα βράδυ τους τα τρίψαμε στη μούρη. Στη Νομική, στη Φυσικομαθηματική, στο Πολυτεχνείο, έγιναν κάποιες εξεγέρσεις για τις οποίες αξίζει κανείς να ζει. Εσάς νεαροί μαθητές μου, σας πήζουν στην ανία και στην αποβλάκωση. Μόνο που δεν το κάνει μια παρέα φασίστες που, στο κάτω-κάτω, εύκολα τους βλέπεις και εύκολα ή δύσκολα μπορείς και τους πετροβολάς. Το κάνει μια ολόκληρη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική κοινωνία, και το κάνει ύπουλα, μέσα από διαφημίσεις για κινητά και μπιχλιμπίδια, μέσα από μια κουλτούρα που θεοποιεί το στυλ και δεν δίνει δεκάρα για την ουσία των πραγμάτων. Σας μετατρέπουν σιγά αλλά σταθερά σε ένα ανθρώπινο πελτέ και το κάνουν κρυφά και γλυκά ώστε να μην γίνεται αντιληπτό. Δίπλα στα λιβανιστήρια και τα σταυρουδάκια σας βάζουν χαλκάδες στη μύτη και τριπάκια στις φλέβες. Όμως κάποτε θα πέσουν κι εδώ οι μάσκες και θα πείτε κάποτε κι εσείς το δικό σας «όχι».
Το δικό σας Πολυτεχνείο θα είναι μια άλλου τύπου επανάσταση. Δεν θα σας υποδείξω εγώ ούτε τον τρόπο, ούτε τα μέσα. Όταν όμως θα πραγματοποιήσετε κι εσείς τη δική σας εξέγερση, θα δώσετε την ώθηση που χρειάζεται η νεοελληνική κοινωνία μας για να πάει μπροστά. Κι εσείς θα ζήσετε κάτι που θα αξίζει για μια ζωή. Σας το εύχομαι και θα είμαι συμπαραστάτης, κι εγώ κι όλοι όσοι ζήσαμε τότε εκείνη την εμπειρία. Καλό αγώνα!
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Χάσαμε! Η νέα τετραετία είναι του Λουκά Τζανή!
Χάσαμε λοιπόν. Με 57% έναντι 43%. Διαφορά μεγάλη!
.
Ο Λουκάς Τζανής είναι ο νέος δήμαρχος Κερατσινίου και Δραπετσώνας.
Ευχόμαστε στη νέα δημοτική αρχή καλή επιτυχία
Από την πλευρά μου θα βοηθήσω ώστε στον δήμο να παραχθεί θετικό έργο αν και η κύρια ευθύνη για αυτό ανήκει στην διοίκηση και τον νέο δήμαρχο.
Υπάρχουν και οι δυσκολίες που προκύπτουν από την εφαρμογή του "Καλλικράτη" και πρέπει να ξεπερασστούν ομαλά.
.
Η μείζων αντιπολίτευση στον νέο δήμο θα αποτελείται από τους Αλ. Χρυσό, Γ.Τσιρίδη, Ξ.Φωτίου, Χρ. Μυργιαλή, Γ.Χάσκα, Ζ.Ζούπη και Θ.Μιχαλαργιά. Η λοιπή αντιπολ΄θτευση θα απουτελείται από τον Φώτη Μελά και 4 συμβούλους του και τον Ηλ.Πατίδη και ακόμη τρεις του συνδυασμού του.
Από τη Δραπετσώνα θα μετέχουν στο συμβούλιο οι
Κ.Χροννόπουλος (Λ.Τζανής)
Γ.Τσιρίδης (Αλ.Χρυσός)
Ξ.Φωτίου (Αλ.Χρυσός)
Θ.Μιχαλαργιάς (Αλ.Χρυσός)
Ε.Μπαρμπαγιάννη (Φ.Μελάς)
Γ.Πετρίδης (Ηλ.Πατίδης)
Ο Αλ. Χρυσός είναι Κερατσινιώτης και Δραπετσωνίτης εξ ίσου.
.
Προεκλογικά είχα δεσμευτεί σε φίλους και ψηφοφόρους μου, σε περίπτωση εκλογής μου στο νέο συμβούλιο, να προωθήσω τουλάχιστον τα εξής ζητήματα:
Εφαρμογή του προγράμματος της Αναγέννησης
Έλεγχος της διοίκησης όποια κι αν ήταν αυτή
Ανάπλαση της Βιομηχανικής Ζώνης Δραπετσώνας Κερατσινίου
Εκκίνηση διαδικασιών απελευθέρωσης της Δραπετσώνας από το Κερατσίνι
.
.
Ο Λουκάς Τζανής είναι ο νέος δήμαρχος Κερατσινίου και Δραπετσώνας.
Ευχόμαστε στη νέα δημοτική αρχή καλή επιτυχία
Από την πλευρά μου θα βοηθήσω ώστε στον δήμο να παραχθεί θετικό έργο αν και η κύρια ευθύνη για αυτό ανήκει στην διοίκηση και τον νέο δήμαρχο.
Υπάρχουν και οι δυσκολίες που προκύπτουν από την εφαρμογή του "Καλλικράτη" και πρέπει να ξεπερασστούν ομαλά.
.
Η μείζων αντιπολίτευση στον νέο δήμο θα αποτελείται από τους Αλ. Χρυσό, Γ.Τσιρίδη, Ξ.Φωτίου, Χρ. Μυργιαλή, Γ.Χάσκα, Ζ.Ζούπη και Θ.Μιχαλαργιά. Η λοιπή αντιπολ΄θτευση θα απουτελείται από τον Φώτη Μελά και 4 συμβούλους του και τον Ηλ.Πατίδη και ακόμη τρεις του συνδυασμού του.
Από τη Δραπετσώνα θα μετέχουν στο συμβούλιο οι
Κ.Χροννόπουλος (Λ.Τζανής)
Γ.Τσιρίδης (Αλ.Χρυσός)
Ξ.Φωτίου (Αλ.Χρυσός)
Θ.Μιχαλαργιάς (Αλ.Χρυσός)
Ε.Μπαρμπαγιάννη (Φ.Μελάς)
Γ.Πετρίδης (Ηλ.Πατίδης)
Ο Αλ. Χρυσός είναι Κερατσινιώτης και Δραπετσωνίτης εξ ίσου.
.
Προεκλογικά είχα δεσμευτεί σε φίλους και ψηφοφόρους μου, σε περίπτωση εκλογής μου στο νέο συμβούλιο, να προωθήσω τουλάχιστον τα εξής ζητήματα:
Εφαρμογή του προγράμματος της Αναγέννησης
Έλεγχος της διοίκησης όποια κι αν ήταν αυτή
Ανάπλαση της Βιομηχανικής Ζώνης Δραπετσώνας Κερατσινίου
Εκκίνηση διαδικασιών απελευθέρωσης της Δραπετσώνας από το Κερατσίνι
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)