.
Μια και έγραψα για τον Λιαντίνη, ας δημοσιεύσω και μερικά πράγματα που γράφονται γι αυτόν στο διαδίκτυο.
Το παρακάτω απόσπασμα το βρήκα στο site http://www.blackstate.gr/Alyta/Liantinis.htm
Λέει το "ρεπορταζ":
.
Πέπλο μυστηρίου συνεχίζει να καλύπτει την περίεργη και αινιγματική εξαφάνιση του καθηγητή της φιλοσοφικής ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ.
Η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο καθηγητής Λιαντινης αυτοκτόνησε θέλοντας με αυτό τον μακάβριο τρόπο να διαμαρτυρηθεί για την κατάντια του Ελληνισμού. “ φεύγω αυτοθέλητα και η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτυρίας για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικες για της νέες γενεές ” ειχε γράψει επί λέξη σε ένα γράμμα που άφησε στην κόρη του Διοτίμα λίγο πριν χαθούν τα ιχνη του.
Όμως κάποιοι πιστεύουν ότι το γράμμα αυτό ήταν παραπλανητικό και υποστηρίζουν ότι ο Λιαντίνης ζει.
Πρόκειται πραγματικά για μια πολλή παράξενη ιστορία που συνεχώς το μυστήριο της βαθαίνει καθώς όλο και πιο νέα στοιχεία έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιπλέκοντας περισσότερο την υπόθεση.
Ο καθηγητής και ο μέγας Αλέξανδρος
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Δημήτρης Λιαντίνης γεννήθηκε στην Λακωνία την ίδια ημερομηνία (23 Ιουλίου ) που ειχε γεννηθεί και ο μέγας Αλέξανδρος κάτι που ο καθηγητής τόνιζε συχνά με υπερηφάνεια σε συζητήσεις μεταξύ των αρχαιολατρών φίλων του.
Και αυτό γιατί ο καθηγητής Λιαντίνης ήταν πραγματικά ένας λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και ειχε δημιουργήσει γύρο του ένα κύκλο ατόμων που είχαν κάνει τρόπο ζωής τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη. Ήταν μάλιστα και μέλος του σωματίου “Οδύσσεια” που επιδιώκει να καθιερώσει την καύση των νεκρών στην Ελλάδα όπως και στην αρχαιότητα . Πολλοί συνδέουν τον κύκλο των ατόμων γύρω από τον καθηγητή με την μυστική ομάδα ΕΨΙΛΟΝ η οποία βασιζόμενη στις αρχαίες ελληνικές ιδέες και δοξασίες προσπαθεί να επαναφέρει με το τρόπο της τον ελληνισμό στην παλιά του δόξα.
Ακούγονται πάρα πολλά για αυτή την ομάδα και τις δυνατότητες της, το πιο ακραίο από αυτά είναι ότι τα μέλη της γνωρίζουν καλά τα αρχαία ελληνικά μυστήρια και κατέχουν ασύλληπτες επιστημονικές γνώσεις της αρχαιότητας που για τον κοινό άνθρωπο αγγίζουν τα όρια της μεταφυσικής πολλοί ισχυρίζονται ότι ο καθηγητής ήταν μυημένος σε αυτά τα μυστήρια .
Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί η ημερομηνία αλλά και ο τρόπος που επέλεξε να εξαφανιστεί, γιατί η 1η Ιουνίου που ο καθηγητής φρόντισε να σβήσει τα ίχνη του δεν είναι τυχαία ημερομηνία αλλά σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους σχετίζετε άμεσα με το θεό Απόλλωνα.
Ήταν λοιπόν μια αινιγματική Δευτέρα του Ιουνίου που ο καθηγητής περίμενε καρτερικά μέχρι τη στιγμή που ο ήλιος στάθηκε ακριβώς στο σημείο που βρίσκετε ο απλανής αστέρας λαμπαδίας γνωστός και ως Albebaran και έπειτα εξαφανίσθηκε.
Επέλεξε για τον τόπο της εξαφάνισης του τον Ταΰγετο που θεωρείτε από τους αρχαίους έλληνες ότι παίζει το ρόλο του άξονος μεταξύ φυσικού και του μεταφυσικού πεδίου
Πέμπτη 9 Ιουλίου 2009
Κυριακή 5 Ιουλίου 2009
Ο Λαντίνης ήταν πολύ αξιόλογος Έλληνας
.
Ο Λαντίνης έγινε πρωτοσέλιδο πριν μερικά χρόνια όταν ανακοινώθηκε η αναχώρησή του προς άγνωστη καταύθυνση, που όλοι κατάλαβαν πως ήταν και η οριστική του αποχώρηση από τα εγκόσμια.
Το βιβλίο του "Γκέμμα" διάβασα αυτές τις μέρες και με γέμισε ιδέες, συναισθήματα και -κυρίως- γνώση. Κάποια κομμάτια του βιβλίου θα τα γράψω και θα τα σχολιάσω προσεχώς.
Το βιογραφικό τουν σημείωμα όπως τον πήρα από τη ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ
.
Το επώνυμο του πατέρα του ήταν Νικολακάκος, το οποίο άλλαξε με δικαστική πράξη το 1979 σε Νικολακάκος - Λιαντίνης, το οποίο προέρχεται από την ιδιαίτερη πατρίδα του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας. Στο συγγραφικό του έργο χρησιμοποιούσε ήδη από το 1977 (Για πρώτη φορά στο βιβλίο του "Έξυπνον Ενύπνιον") το όνομα Δημήτριος Λιαντίνης.
Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Σπάρτης. Το 1966 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, Τμήμα Φιλολογίας. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας. Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Από το 1973 μέχρι το 1975 υπηρέτησε και πάλι στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας. Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1977 έγινε Διδάκτωρ με εισηγητή τον Καθηγητή της Φιλοσοφίας Ευάγγελο Μουτσόπουλο στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό «άριστα» και θέμα «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».
Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Aγωγής και της Διδακτικής των ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε εντεταγμένο ελληνικό σχολείο στο Ludwigshafen. Εκτός του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο στη Μετεκπαίδευση των δασκάλων, στα ΠΕΚ Κηφισιάς, Περιστερίου και Πειραιά και στη Σχολή της Αστυνομίας. Έχει δώσει διαλέξεις στη Ναυτική Σχολή Πολέμου και στη στρατιωτική Σχολή Υγειονομικού.
Παντρεύτηκε το 1973 τη Νικολίτσα Γεωργοπούλου, Καθηγήτρια της Εισαγωγής στη Φιλοσοφία και Ιστορίας της Φιλοσοφίας στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη, τη Διοτίμα, Καθηγήτρια της Θρησκευτικής Εικονογραφίας και Μουσειοδιδακτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ. Τον Ιούλιο του 2005 ένας συγγενής του οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μία σπηλιά του Ταϋγέτου, όπου μέσα κείτονταν ένας νεκρός. Όπως ο ίδιος έγραψε στο τελευταίο γράμμα στην κόρη του, είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή βήμα-βήμα μια ολόκληρη ζωή. Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις που κατέληξαν ότι ο νεκρός ήταν ο Λιαντίνης. Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε ο νεκρός, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου. Παρότι στο γράμμα προς την κόρη του εξέφραζε την επιθυμία να αποτεφρωθεί, τελικά ενταφιάστηκε λόγω αντικειμενικής αδυναμίας αποτέφρωσης στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών.
.
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ΓΚΕΜΜΑ
.
Μύθοι και απάτες
Οι μύθοι για τη μεταθανάτια ζωή είναι το ύπατο ψέμα του ανθρώπου από την άποψη του απόλυτου και του καθολικού.....Εκείνος από τους ιδρυτές θρησκειών που θα άντεχε να στηρίξει τη θεϊκή ιδέα του σε οποιοδήποτε άλλο έξω από αυτό το αρχιμήδειο σημείο, το μοναδικό οπαδό που θα αποχτούσε θα τον έβρισκε στον εαυτό του…
Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Αδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία…
Αν έξαφνα συναντήσεις στο δρόμο σου άνθρωπο, κι είναι ανάγκη να καρατάρεις το μέταλλο της ανθρωπιάς του, έχεις ασφαλή μέθοδο να το κάμεις. Είναι η λύδια λίθος που δοκιμάζει το ποιό του μυαλού και της «ύπαρξης» των ανθρώπων.
- Πες μου ξένε, θα τον ρωτήσεις, πιστεύεις στη ζωή μετά θάνατο;
Αν σου αποκριθεί «Ναι πιστεύω!», τότε το πιο φρόνιμο που έχεις να κάμεις είναι να του δώσεις ένα τάλληρο να του πεις «Καλημέρα», και να φύγεις. Να πάρεις εκείνο το δρόμο που δε θα ξαναβγεί ποτέ μπροστά σου.
Γιατί η απάντηση που σου έδωσε δηλώνει ότι αναζητούσες άνθρωπο και σύντυχες πίθηκο. Πίθηκο κολομπίνο και μακάκο…
Ο Λαντίνης έγινε πρωτοσέλιδο πριν μερικά χρόνια όταν ανακοινώθηκε η αναχώρησή του προς άγνωστη καταύθυνση, που όλοι κατάλαβαν πως ήταν και η οριστική του αποχώρηση από τα εγκόσμια.
Το βιβλίο του "Γκέμμα" διάβασα αυτές τις μέρες και με γέμισε ιδέες, συναισθήματα και -κυρίως- γνώση. Κάποια κομμάτια του βιβλίου θα τα γράψω και θα τα σχολιάσω προσεχώς.
Το βιογραφικό τουν σημείωμα όπως τον πήρα από τη ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ
.
Το επώνυμο του πατέρα του ήταν Νικολακάκος, το οποίο άλλαξε με δικαστική πράξη το 1979 σε Νικολακάκος - Λιαντίνης, το οποίο προέρχεται από την ιδιαίτερη πατρίδα του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας. Στο συγγραφικό του έργο χρησιμοποιούσε ήδη από το 1977 (Για πρώτη φορά στο βιβλίο του "Έξυπνον Ενύπνιον") το όνομα Δημήτριος Λιαντίνης.
Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Σπάρτης. Το 1966 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, Τμήμα Φιλολογίας. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας. Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Από το 1973 μέχρι το 1975 υπηρέτησε και πάλι στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας. Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1977 έγινε Διδάκτωρ με εισηγητή τον Καθηγητή της Φιλοσοφίας Ευάγγελο Μουτσόπουλο στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό «άριστα» και θέμα «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».
Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Aγωγής και της Διδακτικής των ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε εντεταγμένο ελληνικό σχολείο στο Ludwigshafen. Εκτός του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο στη Μετεκπαίδευση των δασκάλων, στα ΠΕΚ Κηφισιάς, Περιστερίου και Πειραιά και στη Σχολή της Αστυνομίας. Έχει δώσει διαλέξεις στη Ναυτική Σχολή Πολέμου και στη στρατιωτική Σχολή Υγειονομικού.
Παντρεύτηκε το 1973 τη Νικολίτσα Γεωργοπούλου, Καθηγήτρια της Εισαγωγής στη Φιλοσοφία και Ιστορίας της Φιλοσοφίας στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη, τη Διοτίμα, Καθηγήτρια της Θρησκευτικής Εικονογραφίας και Μουσειοδιδακτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ. Τον Ιούλιο του 2005 ένας συγγενής του οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μία σπηλιά του Ταϋγέτου, όπου μέσα κείτονταν ένας νεκρός. Όπως ο ίδιος έγραψε στο τελευταίο γράμμα στην κόρη του, είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή βήμα-βήμα μια ολόκληρη ζωή. Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις που κατέληξαν ότι ο νεκρός ήταν ο Λιαντίνης. Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε ο νεκρός, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου. Παρότι στο γράμμα προς την κόρη του εξέφραζε την επιθυμία να αποτεφρωθεί, τελικά ενταφιάστηκε λόγω αντικειμενικής αδυναμίας αποτέφρωσης στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών.
.
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ΓΚΕΜΜΑ
.
Μύθοι και απάτες
Οι μύθοι για τη μεταθανάτια ζωή είναι το ύπατο ψέμα του ανθρώπου από την άποψη του απόλυτου και του καθολικού.....Εκείνος από τους ιδρυτές θρησκειών που θα άντεχε να στηρίξει τη θεϊκή ιδέα του σε οποιοδήποτε άλλο έξω από αυτό το αρχιμήδειο σημείο, το μοναδικό οπαδό που θα αποχτούσε θα τον έβρισκε στον εαυτό του…
Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Αδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία…
Αν έξαφνα συναντήσεις στο δρόμο σου άνθρωπο, κι είναι ανάγκη να καρατάρεις το μέταλλο της ανθρωπιάς του, έχεις ασφαλή μέθοδο να το κάμεις. Είναι η λύδια λίθος που δοκιμάζει το ποιό του μυαλού και της «ύπαρξης» των ανθρώπων.
- Πες μου ξένε, θα τον ρωτήσεις, πιστεύεις στη ζωή μετά θάνατο;
Αν σου αποκριθεί «Ναι πιστεύω!», τότε το πιο φρόνιμο που έχεις να κάμεις είναι να του δώσεις ένα τάλληρο να του πεις «Καλημέρα», και να φύγεις. Να πάρεις εκείνο το δρόμο που δε θα ξαναβγεί ποτέ μπροστά σου.
Γιατί η απάντηση που σου έδωσε δηλώνει ότι αναζητούσες άνθρωπο και σύντυχες πίθηκο. Πίθηκο κολομπίνο και μακάκο…
Σάββατο 4 Ιουλίου 2009
Πήγα στα εγκαίνια της πλατείας "Κοσκινά" (πρώην "ευφραιμίδη")
.
Πήγα τις προάλλες στα εγκαίνια της πλατείας Κοσκινά. Είναι η πλατεία που τόσο καιρό ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑ την ονομάζαμε "πλατεία στο τρίγωνο ευφραιμίδη". Από που κι ως που ένα τέτοιο όνομα!!! Λεγόταν μέχρι πρόσφατα έτσι επειδή για πολύ καιρό το "τρίγωνο" άκρο της πλατείας το λέγαμε "τρίγωνο απέναντι στο φαρμακείο του Ευφραιμίδη" και από εκεί έμεινε το όνομα "τρίγωνο Ευφραιμίδη". Κουφό εντελώς!
Τώρα έχει το όνομα του δημάρχου "θρύλου" για την πόλη και ΔΙΚΑΙΩΣ! Το έργο το οραματίστηκε πρώτος ο Χατζόπουλος που χαρακτήρισε πράσινο την περιοχή, όμως η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε επί Χρονόπουλου όταν βγήκε και απόφαση για απαλλοτριώσεις (που δεν προχώρησαν). Επί Χρονόπουλου αγοράστηκαν τα πρώτα οικόπεδα, έγιναν και ανταλλαγές για να φύγουν εγκαταστάσεις και γκρεμίστηκαν εγκαταλειμένα οικήματα. Ο χώρος ελευθερώθηκε και εξασφαλίστηκε χρηματοδότηση από το ΥΠΕΧΩΔΕ (με πρωτόκολλο συνεργασίας) για την κατασκευή της πλατείας. Ωστόσο το έργο δεν ξεκίνησε και επί Αραβιάδη δεν προχώρησε. Τώρα με τον Χρυσό μπήκε στο πρόγραμμα και κατασκευάστηκε επί τέλους. Θα μπορούσε να λέγεται και πλατεία Χατζόπουλου, ακόμα και πλατεία Χρονόπουλου. Αν μάλιστα φύγουμε από τον Χρονόπουλο και πάμε στους αποθαμένους, θα μπορούσε να λέγεται και "Τουλουμτζή" μια κι εκεί είχε τα γραφεία του ο Γιάννης από το 1974 ως τον θάνατό του. Πιο καλά θα ήταν να λεγόταν πλατεία "Ηετίων" ή πλατείς "κρεμυδαρούς" ή πλατεία "Προσφύγων". Απρόσωπα, γεωγραφικά,ιστορικά ονόματα, τα μόνα που θα μπορούσαν να κοντράρουν τις φωτογραφίες αγαπημένων δημόσιων προσώπων.
.
Πολύς κόσμος πάντως στα εγκαίνια. Τουλάχιστον 600 άτομα προσήλθαν σε μια γιορτή εγκαινίων που δεν συνηθίζεται, η οποία όμως αποδείχθηκε, έτσι, πολύ πετυχημένη και πολιτικά αποδοτική για τον Δήμαρχο. Ήρθε και ο Μητροπολίτης Πειραιά και μαζί του όλοι οι παπάδες της Δραπετσώνας, οπότε γέμισε ράσο και ψαλμωδία η Πλατεία.
.
Πήγα τις προάλλες στα εγκαίνια της πλατείας Κοσκινά. Είναι η πλατεία που τόσο καιρό ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑ την ονομάζαμε "πλατεία στο τρίγωνο ευφραιμίδη". Από που κι ως που ένα τέτοιο όνομα!!! Λεγόταν μέχρι πρόσφατα έτσι επειδή για πολύ καιρό το "τρίγωνο" άκρο της πλατείας το λέγαμε "τρίγωνο απέναντι στο φαρμακείο του Ευφραιμίδη" και από εκεί έμεινε το όνομα "τρίγωνο Ευφραιμίδη". Κουφό εντελώς!
Τώρα έχει το όνομα του δημάρχου "θρύλου" για την πόλη και ΔΙΚΑΙΩΣ! Το έργο το οραματίστηκε πρώτος ο Χατζόπουλος που χαρακτήρισε πράσινο την περιοχή, όμως η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε επί Χρονόπουλου όταν βγήκε και απόφαση για απαλλοτριώσεις (που δεν προχώρησαν). Επί Χρονόπουλου αγοράστηκαν τα πρώτα οικόπεδα, έγιναν και ανταλλαγές για να φύγουν εγκαταστάσεις και γκρεμίστηκαν εγκαταλειμένα οικήματα. Ο χώρος ελευθερώθηκε και εξασφαλίστηκε χρηματοδότηση από το ΥΠΕΧΩΔΕ (με πρωτόκολλο συνεργασίας) για την κατασκευή της πλατείας. Ωστόσο το έργο δεν ξεκίνησε και επί Αραβιάδη δεν προχώρησε. Τώρα με τον Χρυσό μπήκε στο πρόγραμμα και κατασκευάστηκε επί τέλους. Θα μπορούσε να λέγεται και πλατεία Χατζόπουλου, ακόμα και πλατεία Χρονόπουλου. Αν μάλιστα φύγουμε από τον Χρονόπουλο και πάμε στους αποθαμένους, θα μπορούσε να λέγεται και "Τουλουμτζή" μια κι εκεί είχε τα γραφεία του ο Γιάννης από το 1974 ως τον θάνατό του. Πιο καλά θα ήταν να λεγόταν πλατεία "Ηετίων" ή πλατείς "κρεμυδαρούς" ή πλατεία "Προσφύγων". Απρόσωπα, γεωγραφικά,ιστορικά ονόματα, τα μόνα που θα μπορούσαν να κοντράρουν τις φωτογραφίες αγαπημένων δημόσιων προσώπων.
.
Πολύς κόσμος πάντως στα εγκαίνια. Τουλάχιστον 600 άτομα προσήλθαν σε μια γιορτή εγκαινίων που δεν συνηθίζεται, η οποία όμως αποδείχθηκε, έτσι, πολύ πετυχημένη και πολιτικά αποδοτική για τον Δήμαρχο. Ήρθε και ο Μητροπολίτης Πειραιά και μαζί του όλοι οι παπάδες της Δραπετσώνας, οπότε γέμισε ράσο και ψαλμωδία η Πλατεία.
.
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Ο Παπανδρέου στη Δραπετσώνα, μίλησε για πράσινο στην Ανάπλαση και ενδιαφέρθηκε για τον τάφο του Θεμιστοκλή!
.
Στο θέμα της προοπτικής του χώρου της πρώην βιομηχανικής ζώνης, κάποια εξέλιξη θετική ήταν η πρόσφατη επίσκεψη Παπανδρέου στον χώρο της ανάπλασης στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας για τις ευρωεκλογές που γίνονται σήμερα.
Ο Παπανδρέου μίλησε για εκτεταμένη ζώνη πρασίνου από Δραπετσώνα μέχρι Γλυφάδα και υπονόησε πως στον χώρο θα δημιουργηθεί μεγάλο πάρκο πρασίνου με κάποιες χρήσεις πολιτισμού και αναψυχής.
Συζήτησα το θέμα και με τον Νομάρχη κ. Γιάννη Μίχα. Μου είπε πως η αξιοποίηση ενός 5% (άντε και 10% το πολύ) της συνολικής έκτασης για αναπτυξιακή δραστηριότητα δεν θα τον έβρισκε αντίθετο εφ' όσον έτσι θα γινόταν εφικτότερο και ρεαλιστικότερο το σχέδιο της ανάπτυξης πρασίνου. Συμφωνήσαμε να κάνουμε ένα ραντεβού για να του παρουσιάσω το δικό μου σχέδιο. Πραγματικά, όλοι καταλαβαίνουν ότι απαλλοτρίωση ενός τέτοιου τεράστιου χώρου 600 στρεμμάτων είναι σχεδόν αδύνατη υπό τις σημερινές συνθήκες (και πέρα από την οικονομική κρίση).
Ο Παπανδρέου, εκτός όμως από τις αναφορές του στο ενιαίο μέτωπο πράσινου για ολόκληρη την ακτή του Πειραιά και της Αθήνας, αναφέρθηκε και στην αξιοποίηση των αρχαιοτήτων που υπάρχουν εδώ. Μίλησε για τον "τάφο του Θεμιστοκλή". Η αναφορά ήταν πολύ ενθαρρυντική προκειμένου να ξεκολλήσει το ζήτημα από το τέλμα. Μια συζήτηση με τον βουλευτή του ΠαΣοΚ κ.Λιντζέρη για το Θεμιστόκλειο, έβγαλε και ερώτηση προς τη Βουλή για το θέμα
.
Στο θέμα της προοπτικής του χώρου της πρώην βιομηχανικής ζώνης, κάποια εξέλιξη θετική ήταν η πρόσφατη επίσκεψη Παπανδρέου στον χώρο της ανάπλασης στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας για τις ευρωεκλογές που γίνονται σήμερα.
Ο Παπανδρέου μίλησε για εκτεταμένη ζώνη πρασίνου από Δραπετσώνα μέχρι Γλυφάδα και υπονόησε πως στον χώρο θα δημιουργηθεί μεγάλο πάρκο πρασίνου με κάποιες χρήσεις πολιτισμού και αναψυχής.
Συζήτησα το θέμα και με τον Νομάρχη κ. Γιάννη Μίχα. Μου είπε πως η αξιοποίηση ενός 5% (άντε και 10% το πολύ) της συνολικής έκτασης για αναπτυξιακή δραστηριότητα δεν θα τον έβρισκε αντίθετο εφ' όσον έτσι θα γινόταν εφικτότερο και ρεαλιστικότερο το σχέδιο της ανάπτυξης πρασίνου. Συμφωνήσαμε να κάνουμε ένα ραντεβού για να του παρουσιάσω το δικό μου σχέδιο. Πραγματικά, όλοι καταλαβαίνουν ότι απαλλοτρίωση ενός τέτοιου τεράστιου χώρου 600 στρεμμάτων είναι σχεδόν αδύνατη υπό τις σημερινές συνθήκες (και πέρα από την οικονομική κρίση).
Ο Παπανδρέου, εκτός όμως από τις αναφορές του στο ενιαίο μέτωπο πράσινου για ολόκληρη την ακτή του Πειραιά και της Αθήνας, αναφέρθηκε και στην αξιοποίηση των αρχαιοτήτων που υπάρχουν εδώ. Μίλησε για τον "τάφο του Θεμιστοκλή". Η αναφορά ήταν πολύ ενθαρρυντική προκειμένου να ξεκολλήσει το ζήτημα από το τέλμα. Μια συζήτηση με τον βουλευτή του ΠαΣοΚ κ.Λιντζέρη για το Θεμιστόκλειο, έβγαλε και ερώτηση προς τη Βουλή για το θέμα
.
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
Ιλλουμινάτι
Είχα μια συζήτηση χτες για τον Ντον Μπράουν και για το κατά πόσο πίστευε αυτά που έγραφε για εκκλησίες, μυστικές διαδρομές κλπ., αν ήταν δηλαδή ένας "εν τέλει πιστός" ή αν "κρατούσε αποστάσεις" από το θέμα του.
Στους "ιλλουμινάτι" βέβαια ο σκηνοθέτης μας δίνει καθαρά τα θρησκευτικά πιστεύω του Λαγκστον- Τομ Χανκς σε μια συζήτηση με τον αρχικαρδινάλιο όπου ο Λάγκστον κρατά αποστάσεις από τη θρησκεία στα επίμονα ερωτήματα που του τίθενται αν πιστεύει στο θεό ή όχι. Στον κώδικα Ντα Βιτσι όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα, ούτε στο έργο ούτε στο βιβλίο. Τελικά καταλήξαμε ότι ο Ντον Μπράουν δείχνει να πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχει διαδοχή από τη Μαγδαληνή (και συνεπώς από τον Χριστό) σε κάποιον καλά φυλασσόμενο σημερινό φορέα των γονιδίων του και του ΝτιΕνΈϊ του, όμως αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι αυτή είναι και θεϊκή καταγωγή, άρα παραμένει η υπόθεση στα πλαίσια της γήινης και ανθρώπινης θρησκείας και επομένως δεν μπλέκεται ο Ντον Μπράουν- Λάγκστον- Τομ Χανκς στο παιχνίδι μιας κάποιας πραγματικής "πίστης", άρα κρατάει αποστάσεις!
Βέβαια, όλη η συζήτηση θα μπορούσε να είναι απλά ένας τρόπος για να περάσει ευχάριστα η ώρα μας, όμως αυτό δεν απέκλεισε κάποιες πιο χρήσιμες και απολαυστικές σκέψεις.
Η σκέψη ότι ένας θεός άπειρος, εμπεριέχων το σύμοπαν (ή τα σύμπαντα) και τα εκατομμύρια σμηνών γαλαγιών με τα δισεκατομμύρια ήλιων έψαξε μέσα σε όλα αυτά τα άπειρα και απίστευτα πολλά και μεγάλα για να βρει ανάμεσά τους μια απίστευτα μικρή μικρή σκονίτσα, που είναι η γη, για να αφήσει εκεί πάνω τον γιο του για να σώσει τους ανθρώπους {και όχι τους βράχους, τα φυτά, τα ζώα, τη θάλασσα κλπ.) και μάλιστα άφησε και το γονίδιό του να διασώζεται μέσα από κρύπτες της ιστορίας και της παραϊστορίας, ε, αυτό είναι ένας συλλογισμός άξιος να εκτεθεί και να εκτιμηθεί δεόντως.
Στους "ιλλουμινάτι" βέβαια ο σκηνοθέτης μας δίνει καθαρά τα θρησκευτικά πιστεύω του Λαγκστον- Τομ Χανκς σε μια συζήτηση με τον αρχικαρδινάλιο όπου ο Λάγκστον κρατά αποστάσεις από τη θρησκεία στα επίμονα ερωτήματα που του τίθενται αν πιστεύει στο θεό ή όχι. Στον κώδικα Ντα Βιτσι όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα, ούτε στο έργο ούτε στο βιβλίο. Τελικά καταλήξαμε ότι ο Ντον Μπράουν δείχνει να πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχει διαδοχή από τη Μαγδαληνή (και συνεπώς από τον Χριστό) σε κάποιον καλά φυλασσόμενο σημερινό φορέα των γονιδίων του και του ΝτιΕνΈϊ του, όμως αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι αυτή είναι και θεϊκή καταγωγή, άρα παραμένει η υπόθεση στα πλαίσια της γήινης και ανθρώπινης θρησκείας και επομένως δεν μπλέκεται ο Ντον Μπράουν- Λάγκστον- Τομ Χανκς στο παιχνίδι μιας κάποιας πραγματικής "πίστης", άρα κρατάει αποστάσεις!
Βέβαια, όλη η συζήτηση θα μπορούσε να είναι απλά ένας τρόπος για να περάσει ευχάριστα η ώρα μας, όμως αυτό δεν απέκλεισε κάποιες πιο χρήσιμες και απολαυστικές σκέψεις.
Η σκέψη ότι ένας θεός άπειρος, εμπεριέχων το σύμοπαν (ή τα σύμπαντα) και τα εκατομμύρια σμηνών γαλαγιών με τα δισεκατομμύρια ήλιων έψαξε μέσα σε όλα αυτά τα άπειρα και απίστευτα πολλά και μεγάλα για να βρει ανάμεσά τους μια απίστευτα μικρή μικρή σκονίτσα, που είναι η γη, για να αφήσει εκεί πάνω τον γιο του για να σώσει τους ανθρώπους {και όχι τους βράχους, τα φυτά, τα ζώα, τη θάλασσα κλπ.) και μάλιστα άφησε και το γονίδιό του να διασώζεται μέσα από κρύπτες της ιστορίας και της παραϊστορίας, ε, αυτό είναι ένας συλλογισμός άξιος να εκτεθεί και να εκτιμηθεί δεόντως.
Παρασκευή 1 Μαΐου 2009
Απόλυτες Βεβαιότητες
Χωρίς Ιστορία δεν θα ξέραμε για το παρελθόν και δεν θα είχαμε καμιά βεβαιότητα για το μέλλον ότι θα κυλήσει κι αυτό χωρίς τη δική μας παρουσία όπως κύλησε το παρελθόν. Στην ουσία η παρηγοριά για τη μετά θάνατο ζωή ήταν το αντίδοτο για τη δηλητηρίαση που υποστήκαμε σαν είδος μόλις αρχίσαμε να καταγράφουμε ιστορία. Γι αυτό Ιστορία και Θρησκεία πάνε μαζί. Πάρε τη γνώση του κόσμου που ζεις, πάρε κι ένα αναισθητικό για να κοιμηθείς από τους εφιάλτες που σου δημιούργησε αυτή η γνώση. Η γνωστή ιστορία των πρωτοπλάστων, του προμηθέα κλπ.
.
Ο Υψηλάντης που διακρίνεται στη φωτογραφία άφησε γραπτές αναμνήσεις (ακόμα και πορτρέτα) πίσω του μπαίνοντας στην ιστορία. Εκατομμύρια σύγχρονοί του δεν έχουν υπάρξει ποτέ για εμάς παρά μόνο σαν μια απόλυτη βεβαιότητα ότι ΥΠΗΡΞΑΝ κάποτε και ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ πια. Έτσι βεβαιωνόμαστε κι εμείς ότι παρομοίως δεν θα υπάρχουμε στο μέλλον, στο παρόν δηλαδή των επομένων γενεών. Και το ρίχνουμε στις "αιωνιότητες" διαφόρων τύπων, θρησκευτικού τύπου (η πιο απλή και προσιτή σε όλους), ιστορικού τύπου (ανώτερη μορφή αιωνιότητας, θέλει να κάνεις κάτι για να σου φτιάξουνε πορτρέτο) ή ακόμη πιο δύσκολα, συνειδησιακού τύπου (εσύ κι ο Κόσμος, δες κάτι παράξενες αυτοκτονίες κλπ.). Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται τόσο γυμνή που μοιάζει ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΗΣ, δεν είναι παράξενο που ψάχνουν όλοι για αντίδοτα..
Είναι λοιπόν απολύτως βέβαιο ότι:
Όταν πεθαίνουμε ερχόμαστε στην κατάσταση ακριβώς στην οποία είμασταν πριν γεννηθούμε.
Όπως η Αθήνα του Περικλή και η μάχη που έδωσε ο Καραϊσκάκης στα Ταμπούρια υπήρξαν χωρίς εμάς, έτσι κάποια πράγματα που θα συμβούν στο μέλλον, θα συμβούν χωρίς εμάς. Η διαφορά με το καταγεγραμμένο παρελθόν (το πολύ μικρό μέρος του παρελθόντος που έχει απομείνει σαν γραπτή ανάμνηση) είναι ότι αυτό ήδη καταγράφτηκε και μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι και τώρα παρόν μαζί μας, σαν ιστορία. Όλα τα μη καταγεγραμμένα γεγονότα, τα 99,9999999999999999... % των γεγονότων (και πολύ παραπάνω βέβαια) του παρελθόντος δεν είναι καταγεγραμμένα, είναι ανύπαρκτα για μας και είναι τόσο πραγματικά ή μη όσο και αυτά που θα συμβούν μετά τον θάνατό μας.
.
Όταν λένε ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε στο ανθρώπινο σώμα του υιού του Χριστού, που είναι κι αυτός 1/3 θεός (το υπόλοιπο 1/3 είναι Άγιο πνεύμα) εννοούν ότι:
Ένας Θεός που κατασκέυασε τον κόσμο, δηλαδή τη Γη, και το ηλιακό σύστημα, και τον Γαλαξία με τα δισεκκατομύρια ήλιων και τα εκατομμύρια έτη φωτός διάμετρο, και τα δισεκατομμύρια των άλλων γαλαξιών, και το άπειρο σχεδόν σύμπαν όπου η γη δεν είναι ούτε ένας κόκκος σκόνης μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, αποφάσισε να ενσαρκωθεί μέσα στον κόκκο της σκόνης για να πει μόνο στους ανθρώπους, ένα απειροελάχιστο τμήμα αυτής της Γης, να είναι καλοί, να μη ξενοπηδάνε, να νηστεύουνε Τετάρτες και Παρασκευές κλπ. Σα πολύ μικρή ιδέα δεν έχουν για το θεό όλοι τούτοι οι θεομπαίχτες;
.
Ο Υψηλάντης που διακρίνεται στη φωτογραφία άφησε γραπτές αναμνήσεις (ακόμα και πορτρέτα) πίσω του μπαίνοντας στην ιστορία. Εκατομμύρια σύγχρονοί του δεν έχουν υπάρξει ποτέ για εμάς παρά μόνο σαν μια απόλυτη βεβαιότητα ότι ΥΠΗΡΞΑΝ κάποτε και ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ πια. Έτσι βεβαιωνόμαστε κι εμείς ότι παρομοίως δεν θα υπάρχουμε στο μέλλον, στο παρόν δηλαδή των επομένων γενεών. Και το ρίχνουμε στις "αιωνιότητες" διαφόρων τύπων, θρησκευτικού τύπου (η πιο απλή και προσιτή σε όλους), ιστορικού τύπου (ανώτερη μορφή αιωνιότητας, θέλει να κάνεις κάτι για να σου φτιάξουνε πορτρέτο) ή ακόμη πιο δύσκολα, συνειδησιακού τύπου (εσύ κι ο Κόσμος, δες κάτι παράξενες αυτοκτονίες κλπ.). Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται τόσο γυμνή που μοιάζει ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΗΣ, δεν είναι παράξενο που ψάχνουν όλοι για αντίδοτα..
Είναι λοιπόν απολύτως βέβαιο ότι:
Όταν πεθαίνουμε ερχόμαστε στην κατάσταση ακριβώς στην οποία είμασταν πριν γεννηθούμε.
Όπως η Αθήνα του Περικλή και η μάχη που έδωσε ο Καραϊσκάκης στα Ταμπούρια υπήρξαν χωρίς εμάς, έτσι κάποια πράγματα που θα συμβούν στο μέλλον, θα συμβούν χωρίς εμάς. Η διαφορά με το καταγεγραμμένο παρελθόν (το πολύ μικρό μέρος του παρελθόντος που έχει απομείνει σαν γραπτή ανάμνηση) είναι ότι αυτό ήδη καταγράφτηκε και μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι και τώρα παρόν μαζί μας, σαν ιστορία. Όλα τα μη καταγεγραμμένα γεγονότα, τα 99,9999999999999999... % των γεγονότων (και πολύ παραπάνω βέβαια) του παρελθόντος δεν είναι καταγεγραμμένα, είναι ανύπαρκτα για μας και είναι τόσο πραγματικά ή μη όσο και αυτά που θα συμβούν μετά τον θάνατό μας.
.
Όταν λένε ότι ο Θεός ενσαρκώθηκε στο ανθρώπινο σώμα του υιού του Χριστού, που είναι κι αυτός 1/3 θεός (το υπόλοιπο 1/3 είναι Άγιο πνεύμα) εννοούν ότι:
Ένας Θεός που κατασκέυασε τον κόσμο, δηλαδή τη Γη, και το ηλιακό σύστημα, και τον Γαλαξία με τα δισεκκατομύρια ήλιων και τα εκατομμύρια έτη φωτός διάμετρο, και τα δισεκατομμύρια των άλλων γαλαξιών, και το άπειρο σχεδόν σύμπαν όπου η γη δεν είναι ούτε ένας κόκκος σκόνης μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, αποφάσισε να ενσαρκωθεί μέσα στον κόκκο της σκόνης για να πει μόνο στους ανθρώπους, ένα απειροελάχιστο τμήμα αυτής της Γης, να είναι καλοί, να μη ξενοπηδάνε, να νηστεύουνε Τετάρτες και Παρασκευές κλπ. Σα πολύ μικρή ιδέα δεν έχουν για το θεό όλοι τούτοι οι θεομπαίχτες;
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Μια πορεία που έφτασε από το αρχικό χάος στην οργάνωση του σημερινού Δήμου Δραπετσώνας
.
Γράφοντας την Ισορία της Δραπετσώνας στο βιβλίο του Γιώργου Χατζόπουλου και φτάνοντας στο τελευταίο κεφάλαιο, είχα την ευκαιρία να κάνω μια αναδρομή στα χρόνια αυτά που πέρασαν και τα οποία εμείς (η γενιά μας) τα άγγιξε μεν αλλά δεν τα έζησε στην έντασή τους. Λίγες σκέψεις θα καταγράψω εδώ.
.
Το οδοιπορικό μου στον χρόνο, διέσχισε την πορεία της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Δραπετσώνα τα 60 περίπου χρόνια που η Δραπετσώνα είναι δήμος και ιδιαίτερα στάθηκε στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση όπου και η προσωπική μου συμμετοχή στα γεγονότα είναι εμφανής και έντονη.
.
Το γεγονός είναι ότι στην περίοδο αυτή -την δική μου περίοδο- σταδιακά οι Δήμοι απέκτησαν υπόσταση και αρμοδιότητες έτσι που να μην αποτελούν απλά μαζικά όργανα διαμαρτυρίας και μικρο-ρυθμίσεων, συλλογής απορριμμάτων και έκδοσης πιστοποιητικών, αλλά να μπορούν να ρυθμίζουν και σπουδαιότερα ζητήματα της πόλης όπως τα πολεοδομικά ζητήματα, τον έλεγχο των καταστημάτων, την εκτέλεση έργων και τον σχεδιασμό του μέλλοντος της πόλης.
Όλες οι δημοτικές αρχές της περιόδου αυτής κατάφεραν να φτιάξουν μια Δραπετσώνα καινούρια, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά της βέβαια αλλά και με τις προοπτικές της. Και σε γενικές γραμμές τα κατάφεραν καλά, δεδομένου ότι είχαν να κάνουν με τη φτωχότερη και πιο υποβαθμισμένη συνοικία του λεκανοπεδίου, χωρίς πόρους και με ελάχιστο εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.
Σήμερα η Δραπετσώνα όχι μόνο δεν διαφέρει προς τα κάτω από τις υπόλοιπες περιοχές –ειδικά τις γειτονικές της- αλλά, αντίθετα, μπορεί να ελπίζει πολύ περισσότερο από, αυτές σε ένα καλύτερο αύριο, αναβαθμισμένο περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά αλλά και αισθητικά.
*************
Πριν 60 περίπου χρόνια η Δραπετσώνα ήταν ένας τόπος αγνοημένος, μια φαβέλα γεμάτη παράγκες και ελάχιστα δημόσια αποχωρητήρια, ένα γκέτο γεμάτο σκόνη τσιμέντου, αμμωνία, μουτζοιύρα, χωρίς δρόμους, χωρίς υποδομές, ένα σκουπιδαριό προορισμένο για ανθρώπους ενός κατώτερου θεού.
Κατοικήθηκε όμως αυτός ο τόπος με την πλούσια αρχαία ιστορία, από μια περήφανη γενιά μεταναστών από τον Πόντο και τη Μικρασία και τα νησιά, που ήταν μαθημένοι σε μια πολιτισμένη ζωή και βρήκαν μπροστά τους ένα βάλτο. Αντί να θαφτούν στον επίγειο τάφο όπου τους τοποθέτησαν, πάλεψαν, κρατήθηκαν με νύχια και με δόντια, μάτωσαν, ίδρωσαν, πλήρωσαν με ζωές, υγεία, εκτελέσεις, εκτοπίσεις και κάθε λογής τιμωρία για την περηφάνια τους και τη θέλησή τους να ζήσουν, και τελικά επέζησαν.
.
Οι πρώτοι οικιστες -που ήταν Πόντιοι κατά βάση- οργανώθηκαν σε ένα σωματείο όπως η «Ένωση Ποντίων Πειραιώς» που έπαιζε τον ρόλο της απούσας Πολιτείας στα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς
Κατόπιν οργανώθηκαν στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που έπαιξε τον ρόλο του αμονιού μέσα στο οποίο σφυρηλατήθηκε η θέλησή τους για δημοκρατία και ανεξαρτησία.
Τέλος κατάφεραν να οργανωθούν -μετά από αγώνες- σε Δήμο αυτόνομο από τον Πειραιά. Αυτό ήταν μερικά και το σημαντικότερο βήμα μέσα από το οποίο ο περήφανος προσφυγικός λαός της Δραπετσώνας όρθωσε το ανάστημά του.
Αυτό το οδοιπορικό καθώς και αυτούς τους σταθμούς της πορείας του λαού της Δραπετσώνας καταγράφουμε σε αυτό το βιβλίο που ανέφερα και στην αρχή αυτού του σημειώματος.
Γράφοντας την Ισορία της Δραπετσώνας στο βιβλίο του Γιώργου Χατζόπουλου και φτάνοντας στο τελευταίο κεφάλαιο, είχα την ευκαιρία να κάνω μια αναδρομή στα χρόνια αυτά που πέρασαν και τα οποία εμείς (η γενιά μας) τα άγγιξε μεν αλλά δεν τα έζησε στην έντασή τους. Λίγες σκέψεις θα καταγράψω εδώ.
.
Το οδοιπορικό μου στον χρόνο, διέσχισε την πορεία της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Δραπετσώνα τα 60 περίπου χρόνια που η Δραπετσώνα είναι δήμος και ιδιαίτερα στάθηκε στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση όπου και η προσωπική μου συμμετοχή στα γεγονότα είναι εμφανής και έντονη.
.
Το γεγονός είναι ότι στην περίοδο αυτή -την δική μου περίοδο- σταδιακά οι Δήμοι απέκτησαν υπόσταση και αρμοδιότητες έτσι που να μην αποτελούν απλά μαζικά όργανα διαμαρτυρίας και μικρο-ρυθμίσεων, συλλογής απορριμμάτων και έκδοσης πιστοποιητικών, αλλά να μπορούν να ρυθμίζουν και σπουδαιότερα ζητήματα της πόλης όπως τα πολεοδομικά ζητήματα, τον έλεγχο των καταστημάτων, την εκτέλεση έργων και τον σχεδιασμό του μέλλοντος της πόλης.
Όλες οι δημοτικές αρχές της περιόδου αυτής κατάφεραν να φτιάξουν μια Δραπετσώνα καινούρια, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά της βέβαια αλλά και με τις προοπτικές της. Και σε γενικές γραμμές τα κατάφεραν καλά, δεδομένου ότι είχαν να κάνουν με τη φτωχότερη και πιο υποβαθμισμένη συνοικία του λεκανοπεδίου, χωρίς πόρους και με ελάχιστο εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.
Σήμερα η Δραπετσώνα όχι μόνο δεν διαφέρει προς τα κάτω από τις υπόλοιπες περιοχές –ειδικά τις γειτονικές της- αλλά, αντίθετα, μπορεί να ελπίζει πολύ περισσότερο από, αυτές σε ένα καλύτερο αύριο, αναβαθμισμένο περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά αλλά και αισθητικά.
*************
Πριν 60 περίπου χρόνια η Δραπετσώνα ήταν ένας τόπος αγνοημένος, μια φαβέλα γεμάτη παράγκες και ελάχιστα δημόσια αποχωρητήρια, ένα γκέτο γεμάτο σκόνη τσιμέντου, αμμωνία, μουτζοιύρα, χωρίς δρόμους, χωρίς υποδομές, ένα σκουπιδαριό προορισμένο για ανθρώπους ενός κατώτερου θεού.
Κατοικήθηκε όμως αυτός ο τόπος με την πλούσια αρχαία ιστορία, από μια περήφανη γενιά μεταναστών από τον Πόντο και τη Μικρασία και τα νησιά, που ήταν μαθημένοι σε μια πολιτισμένη ζωή και βρήκαν μπροστά τους ένα βάλτο. Αντί να θαφτούν στον επίγειο τάφο όπου τους τοποθέτησαν, πάλεψαν, κρατήθηκαν με νύχια και με δόντια, μάτωσαν, ίδρωσαν, πλήρωσαν με ζωές, υγεία, εκτελέσεις, εκτοπίσεις και κάθε λογής τιμωρία για την περηφάνια τους και τη θέλησή τους να ζήσουν, και τελικά επέζησαν.
.
Οι πρώτοι οικιστες -που ήταν Πόντιοι κατά βάση- οργανώθηκαν σε ένα σωματείο όπως η «Ένωση Ποντίων Πειραιώς» που έπαιζε τον ρόλο της απούσας Πολιτείας στα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς
Κατόπιν οργανώθηκαν στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που έπαιξε τον ρόλο του αμονιού μέσα στο οποίο σφυρηλατήθηκε η θέλησή τους για δημοκρατία και ανεξαρτησία.
Τέλος κατάφεραν να οργανωθούν -μετά από αγώνες- σε Δήμο αυτόνομο από τον Πειραιά. Αυτό ήταν μερικά και το σημαντικότερο βήμα μέσα από το οποίο ο περήφανος προσφυγικός λαός της Δραπετσώνας όρθωσε το ανάστημά του.
Αυτό το οδοιπορικό καθώς και αυτούς τους σταθμούς της πορείας του λαού της Δραπετσώνας καταγράφουμε σε αυτό το βιβλίο που ανέφερα και στην αρχή αυτού του σημειώματος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)